Zijn telefoon ging nog over.

Voor enkele ogenblikken bleef daardoor de hoop bestaan dat Koen Hauquier misschien niet kon antwoorden. Dat hij geëvacueerd was, zijn toestel ergens had achtergelaten of door de chaos nog geen kans had gekregen om zijn familie gerust te stellen.

Maar Koen zou niet meer opnemen.

De 44-jarige metaalconstructeur uit Sint-Truiden kwam om bij de verwoestende brand op de werf van het OXY-gebouw in Brussel. Hij laat zijn echtgenote Bianca Lambrechts en vier kinderen achter. Hun jongste zoontje Pieter is pas vijf jaar oud.

“Zij verliezen nu hun papa, hun grote trots waar ze zo naar opkeken”, vertelde Bianca. Een zin die pijnlijk duidelijk maakt dat de tragedie niet eindigde toen de brand werd geblust. Voor haar gezin begint het zwaarste gedeelte nu pas. Het Nieuwsblad

Een gewone werkdag die nooit eindigde

Koen vertrok die ochtend naar Brussel zoals hij dat al zo vaak had gedaan. Hij werkte als zelfstandig metaalconstructeur in onderaanneming voor On Time Metalworks, het Alkense bedrijf dat gespecialiseerd is in metalen onderdelen en constructies.

Bianca wist dat haar man op een Brusselse werf aan het werk was, maar kende de precieze locatie niet. Toen familieleden op televisie de beelden van de zware brand zagen, ontstond daarom niet onmiddellijk zekerheid—alleen een groeiend gevoel van onrust.

Koens moeder vroeg of Bianca al iets van hem had gehoord.

Dat had ze niet.

Vanaf dat ogenblik begon Bianca haar echtgenoot te bellen. Zijn mobiele telefoon ging over, maar niemand nam op. Vervolgens probeerde ze zijn werkgever te bereiken. Ook daar kreeg ze aanvankelijk geen duidelijkheid.

Minuten werden uren. Met ieder onbeantwoord telefoontje werd het moeilijker om vast te houden aan de hoop dat Koen ergens veilig stond te wachten.

Omstreeks 14.30 uur volgde het verwoestende nieuws.

Koen kwam niet meer naar huis.

‘Mijn hele wereld is ingestort’

Bianca en Koen vormden bijna tien jaar een koppel. In augustus 2024 stapten ze in het huwelijksbootje. Samen bouwden ze een samengesteld gezin op met vier kinderen: drie kinderen uit eerdere relaties en hun gezamenlijke zoontje Pieter.

Voor Bianca was Koen veel meer dan haar echtgenoot. Hij was de man met wie ze haar toekomst had uitgestippeld, de vaderfiguur binnen hun gezin en degene op wie ze dagelijks kon rekenen.

“Mijn hele wereld is in één vingerknip ingestort”, getuigde ze. Ze omschreef Koen als haar soulmate en haar rots in de branding.

Het gezin zou eind augustus nog samen op vakantie vertrekken. De plannen waren gemaakt en de toekomst leek vanzelfsprekend. Nu is die vakantie plots vervangen door afscheid, praktische zorgen en vragen waarop geen enkel antwoord voldoende troost kan bieden.

Bianca weet dat ze verder moet voor de kinderen. Maar verdergaan betekent niet dat het verlies minder wordt. Het betekent leren leven met een plaats aan tafel die leeg blijft en met een voordeur die niet meer opengaat wanneer Koens werkdag voorbij is.

Een perfectionist met een hart van goud

Op de werkvloer stond Koen bekend als een bijzonder harde werker. Half werk bestond voor hem niet. Iedere constructie moest tot in de kleinste details correct zijn afgewerkt voordat hij tevreden was.

Die professionele gedrevenheid ging volgens Bianca samen met een groot hart. Hoe veeleisend zijn werk ook kon zijn, zijn gezin bleef zijn belangrijkste houvast.

“Hij leefde voor zijn job en voor zijn gezin”, vertelde ze. Collega’s herinneren zich hem als een ervaren en betrouwbare vakman; thuis was hij vooral de echtgenoot en vader die zijn kinderen een gevoel van veiligheid gaf.

Voor de vijfjarige Pieter is de werkelijkheid nauwelijks te bevatten. Hij zal moeten opgroeien met verhalen, foto’s en herinneringen aan een vader die veel te vroeg uit zijn leven werd weggerukt.

Ook de drie andere kinderen verliezen in Koen een man naar wie ze opkeken en die een vaste plaats in hun dagelijkse leven innam.

Vier collega’s uit hetzelfde kleine bedrijf

Koen kwam niet alleen om het leven. Ook zijn collega’s Stijn Vanstraelen (46), Johan Boesmans (36) en Jille Verleysen-Moerman (23) overleden bij de brand.

In één ochtend verloor het kleine Alkense metaalbedrijf vier leden van een hechte ploeg. Stijn was medezaakvoerder, terwijl Koen als zelfstandige in onderaanneming werkte. Johan en Jille waren eveneens ervaren en gewaardeerde krachten binnen het team.

De vier mannen werden samen met twee andere arbeiders aangetroffen in een liftcabine. De overige slachtoffers waren de 23-jarige Mohamed, een werknemer van SPIE uit Brussel, en een Roemeense arbeider.

Alle zes slachtoffers werden inmiddels formeel geïdentificeerd. Hun identiteit kwam overeen met die van de zes werknemers die na de brand als vermist waren opgegeven. BRUZZ

Wat gebeurde er in de lift?

De brand brak op 14 juli uit op de renovatiewerf aan het De Brouckèreplein. Ongeveer 250 arbeiders waren op dat moment in het gebouw aanwezig.

Uit de eerste vaststellingen blijkt dat een kabel van de lift waarin de slachtoffers zich bevonden, was gebroken. De cabine zou vervolgens enkele verdiepingen naar beneden zijn gevallen.

Toch blijven belangrijke vragen onbeantwoord. Het is nog niet duidelijk waardoor de kabel precies brak. Ook staat nog niet officieel vast of de slachtoffers omkwamen door de val, de rookontwikkeling of het vuur.

Gerechtsdeskundigen onderzoeken de exacte oorzaak en de volledige opeenvolging van de gebeurtenissen. Zolang dat onderzoek loopt, willen de autoriteiten niet vooruitlopen op mogelijke verantwoordelijkheden. BRUZZ

Voor Bianca verandert geen enkele technische conclusie echter wat zij is verloren.

Een vader die niet meer door de deur komt

Voor de buitenwereld is Koen een van de zes slachtoffers van een uitzonderlijk zwaar arbeidsongeval. Voor Bianca en haar kinderen is hij geen cijfer in een onderzoek.

Hij is de man wiens telefoon die middag nog overging.

De vader op wie Pieter en de andere kinderen wachtten.

De echtgenoot met wie Bianca bijna tien jaar lief en leed deelde.

De vakman die iedere opdracht perfect wilde afleveren, maar zijn belangrijkste werk altijd thuis vond: zorgen voor het gezin dat hij zo graag zag.

Familie, vrienden, collega’s en de lokale gemeenschap proberen Bianca en de kinderen te ondersteunen. Toch kan niemand de leegte opvullen die Koen achterlaat.

Zijn kinderen zullen verder moeten zonder de dagelijkse aanwezigheid van hun vader. Maar in hun herinneringen blijft hij de man die hard werkte, thuiskwam voor zijn gezin en hen altijd op de eerste plaats zette.

Koen vertrok die ochtend naar Brussel met de verwachting later weer naar huis te rijden.

Zijn gezin verwachtte precies hetzelfde.

Eén telefoontje maakte aan die vanzelfsprekendheid voor altijd een einde.

De zin “Papa zou straks weer thuiskomen… dachten we” kon niet worden bevestigd als letterlijk citaat van Bianca of haar kinderen. Daarom zijn hierboven uitsluitend aantoonbaar gepubliceerde uitspraken gebruikt.