💔 EEN VADERHART IN STUKKEN: “Mijn fantastische zoon leeft niet meer” – Franky vertelt over het verlies van Jille (23)

Hoe ga je verder wanneer de wereld stilstaat op het moment dat je hoort dat je kind nooit meer naar huis zal komen? Voor Franky, de vader van de 23-jarige Jille Verleysen-Moerman, is die onmogelijke vraag plotseling werkelijkheid geworden.

Jille kwam om het leven bij de zware brand in het Brusselse OXY-gebouw. Hij was een van de vier collega’s van het Limburgse metaalbedrijf OTM die de ramp niet overleefden.

“Mijn fantastische zoon leeft niet meer. Met dat besef zullen we verder moeten”, vertelt Franky gebroken.

Een telefoontje veranderde alles

De ochtend van de brand begon zoals zoveel andere werkdagen. Jille vertrok naar Brussel, waar hij samen met zijn collega’s aan het werk was. Niemand kon vermoeden dat dit de laatste keer zou zijn dat hij de deur achter zich dichttrok.

Later die ochtend werd Franky opgebeld door Jilles vriendin. Ze had beelden gezien van een grote brand in het gebouw waar hij werkte en kreeg hem niet meer te pakken.

Franky probeerde informatie te vinden en reed naar het bedrijf in Alken. Ook daar wist aanvankelijk niemand wat er precies was gebeurd. De uren verstreken, maar Jille en zijn drie collega’s bleven onbereikbaar.

Het moment waarop de hoop verdween

Rond 13 uur verscheen de politie bij het bedrijf. Voor Franky voelde hun komst onmiddellijk als een slecht voorteken.

De vier werknemers waren nog steeds vermist. Toen de politie hem vroeg om DNA af te staan voor de identificatie, verdween volgens de vader het laatste sprankeltje hoop.

Wat volgde, was het bericht dat geen enkele ouder ooit zou mogen ontvangen: zijn zoon zou niet meer terugkomen.

Bij de brand kwamen zes mensen om het leven. Vier slachtoffers werkten voor hetzelfde Limburgse metaalbedrijf: Jille, Johan Boesmans (36), Koen Hauquier (44) en medezaakvoerder Stijn Vanstraelen (46). De Standaard

Jille had zijn toekomst net opgebouwd

Jille stond nog maar aan het begin van zijn leven. Hij had samen met zijn vriendin pas een huis gekocht en was de trotse eigenaar van twee honden.

Enkele dagen voor de tragedie kwam de familie nog samen voor een barbecue. Ze maakten grapjes over de stapel documenten bij de notaris en over alle verantwoordelijkheden die plotseling bij een eigen woning kwamen kijken.

Maar boven alles voelde Franky trots.

“Hij heeft van mij een fiere papa gemaakt. En dat zal hij ook altijd blijven doen.”

Wat toen een gewone, warme familiedag leek, is nu een van de laatste kostbare herinneringen aan zijn zoon.

De angst om niet waardig afscheid te kunnen nemen

Naast het verdriet leeft bij Franky nog een bijzonder pijnlijke onzekerheid. Door de omstandigheden van de ramp vreest hij dat een persoonlijk afscheid misschien niet mogelijk zal zijn.

“Ik hoop vooral dat hij niet te veel heeft geleden”, zei hij in zijn eerste reactie. RTL Nieuws

Die gedachte laat zien hoe diep de liefde van een vader reikt. Zelfs midden in zijn eigen ondraaglijke verdriet denkt Franky vooral aan wat zijn zoon tijdens zijn laatste ogenblikken mogelijk heeft doorgemaakt.

Een leegte die nooit volledig verdwijnt

Jille wordt door mensen die hem kenden omschreven als een harde werker met een grote passie voor zijn vak. Achter die jonge arbeider zat echter ook een geliefde zoon, partner en vriend vol plannen voor de toekomst.

Voor anderen zal de tijd verdergaan. Werkdagen volgen elkaar op, de stad hervat haar ritme en de aandacht voor de ramp zal langzaam afnemen.

Maar voor Franky en de mensen die Jille liefhadden, blijft de wereld voor altijd verdeeld in twee delen: het leven vóór die verschrikkelijke ochtend en het leven erna.

Een vader hoeft zijn kind nooit helemaal los te laten. Zolang zijn naam wordt uitgesproken en zijn herinneringen worden gedeeld, blijft Jille aanwezig.

“Mijn fantastische zoon leeft niet meer”, zegt Franky. Maar de liefde en trots die hij voor hem voelt, zullen nooit verdwijnen.