Tranen vloeien bij opening rouwregister voor Michiel Vandeweert: “Hij bleef vechten, hoe moeilijk het ook was”
DiepenbeekIn het gemeentehuis van Diepenbeek hebben inwoners vandaag, vaak in tranen, afscheid genomen van Michiel Vandeweert. De gemeente opende om 16 uur uitzonderlijk een rouwregister voor de 28-jarige Diepenbekenaar. “Hij was een sterke jongen. Hoe moeilijk het ook was, hij bleef vechten.”
In de trouwzaal van het gemeentehuis in Diepenbeek konden inwoners vanaf 16 uur een boodschap achterlaten voor de familie van Vandeweert. De gemeente verwacht de komende dagen nog heel wat bezoekers. Volgens burgemeester Rik Kriekels (N-VA) was er geen discussie over het openen van een rouwregister. “Het is de eerste keer dat we dat doen, maar voor Michiel was dat vanzelfsprekend. Hij was een voorbeeld voor velen door de manier waarop hij in het leven stond.”
Het nieuws van Michiels overlijden maandag zorgde voor een golf van reacties. Vanuit heel Vlaanderen stroomden steunbetuigingen binnen van sympathisanten, verenigingen en bekende Vlamingen. Ook tijdens het tekenen van het rouwregister valt op hoe graag de mensen Michiel zagen.
Nicole Sijmons uit Diepenbeek kan haar emoties moeilijk de baas. Ze kende Michiel al sinds zijn kinderjaren. “Wij hadden vroeger een orkest en als kleine jongen wilde hij altijd op het podium klimmen”, vertelt ze terwijl de tranen over haar wangen rollen. “Dat is een van de mooie herinneringen die nu weer bovenkomen.” Even valt ze stil. “Hij was een sterke jongen. Hoe moeilijk het ook was, hij bleef vechten.”
Echte babbelaar
Ook auteur en ex-schepen Frank Keunen uit Diepenbeek komt het rouwregister ondertekenen. Keunen kende Michiel al sinds zijn geboorte en reikte hem in 2022 de Goesting Award uit. “Michiel belichaamde waar die award voor staat: hij leerde mensen bewust in het nu te leven en altijd het positieve te blijven opzoeken, ook in moeilijke tijden. Dat deed hij niet door grote woorden te gebruiken, maar gewoon door de manier waarop hij zijn leven leidde. 28 jaar is een uitzonderlijke leeftijd voor iemand met progeria, maar natuurlijk veel te jong om afscheid te moeten nemen. Zijn dood raakt me enorm.”
“Michiel was een voorbeeld voor anderen”, zegt Lisiane Bruninx, Michiels voormalige klastitularis aan de Provinciale School, waar hij Sociale en Technische Wetenschappen volgde. Ook Michiels zus Amber zat destijds bij Lisiane in de klas. “Hij wilde niet anders behandeld worden dan andere kinderen en dat werd hij ook niet. Hij maakte gewoon deel uit van de groep.”
Volgens Bruninx stond Michiel bekend als een echte babbelaar met een guitig karakter. “Hij was sociaal, maakte gemakkelijk contact en had altijd iets te vertellen. Eigenlijk herinner ik me hem nog altijd zoals iedereen hem vandaag kent. Het is een enorm verlies voor iedereen die hem gekend heeft.”
