💔 ‘Mama zal mij nooit zelf mama zien worden…’ — Celien Hermans onthult welk toekomstmoment zonder Margriet haar het diepst raakt

Het moeilijkste aan afscheid nemen is niet alleen de lege plaats die iemand achterlaat. Soms schuilt het grootste verdriet juist in alles wat nog moet komen: de dromen die werkelijkheid worden, de mijlpalen die gevierd hadden moeten worden en de momenten waarop je instinctief naar die ene persoon wilt kijken — maar die er niet meer is.

Voor Celien Hermans is dat pijnlijke besef bijzonder concreet. Amper enkele weken na het overlijden van haar moeder Margriet Hermans stond de zangeres opnieuw op het podium. Ze zong, lachte en probeerde het publiek dezelfde warmte te geven die haar moeder jarenlang had uitgestraald.

Maar aan het einde van haar optreden hield Celien het niet langer droog.

Eén toekomstbeeld breekt haar telkens opnieuw

Tijdens haar eerste optreden na Margriets overlijden bracht Celien het nummer Mama, dat ze eerder voor de zeventigste verjaardag van haar moeder had geschreven. Terwijl de eerste noten door Roeselare klonken, werd zichtbaar hoe rauw haar verdriet nog was.

“Het moeilijkste vind ik dat mama mij nooit mama zal zien worden”, vertelde Celien geëmotioneerd.

Die ene zin maakte diepe indruk. Niet omdat Celien alleen terugkeek op wat ze verloren heeft, maar vooral omdat ze vooruitkeek naar een droom die ze ooit met haar moeder had willen delen.

Mocht Celien in de toekomst zelf moeder worden, dan zal Margriet haar niet kunnen adviseren, haar kleinkind niet kunnen vasthouden en niet kunnen zien hoe haar dochter een nieuwe rol in het leven opneemt. Celien sprak de hoop uit dat ze later minstens evenveel liefde zal kunnen geven als de liefde die zij zelf van Margriet ontving. Tijdens dat eerste optreden vertelde ze openhartig over het toekomstmoment dat haar het zwaarst valt.

Margriet was veel meer dan alleen haar moeder

Voor Vlaanderen was Margriet Hermans een geliefde zangeres, televisiepersoonlijkheid, politica en entertainster. Voor Celien was ze echter haar veilige haven, haar eerlijkste raadgever, haar grootste supporter én haar beste vriendin.

Moeder en dochter deelden bovendien het podium en hun professionele leven. Ze overlegden over muziek, optredens en toekomstplannen. Daardoor verloor Celien niet alleen haar mama, maar ook de persoon die bij vrijwel iedere belangrijke beslissing naast haar stond.

Margriet overleed op 3 juni 2026, nadat bij haar een zeldzaam en agressief neuro-endocrien carcinoom was vastgesteld. De behandelmogelijkheden waren beperkt en haar gezondheid ging snel achteruit. Volgens de familie nam Margriet vanwege de hevige pijn en het sombere vooruitzicht zelf de beslissing over haar levenseinde. Ze werd 72 jaar. Celien beschreef haar moeder in haar afscheidsboodschap als haar thuis, klankbord en alles.

Terugkeren naar het podium met een ontbrekend stukje

Toen Celien enkele weken later opnieuw moest optreden, bekende ze dat ze voor het eerst in lange tijd zenuwachtig was. Niet omdat ze twijfelde aan haar stem of haar show, maar omdat er voortaan altijd “een stukje” zou ontbreken.

Toch was het uitgerekend Margriet die haar vóór haar overlijden had aangemoedigd om te blijven zingen. Ze wist hoe belangrijk muziek voor haar dochter was en wilde niet dat Celien haar leven en carrière zou stilzetten.

Met vrolijke nummers en bekende klassiekers wist Celien het publiek opnieuw mee te krijgen. Maar toen Mama begon, brak de zorgvuldig opgebouwde controle. De woorden die ze ooit als eerbetoon had geschreven, klonken plots als een afscheid.

Na het optreden gaf Celien aan dat ze nog niet klaar was om zoals vroeger uitgebreid voor selfies te poseren. Niet omdat ze haar fans wilde afwijzen, maar omdat zulke momenten nog te confronterend waren.

Margriets muziek blijft naast haar staan

Sindsdien probeert Celien haar verdriet om te zetten in muziek. Tijdens Vlaanderen Feest bracht ze samen met Barbara Dex, Leez en Natalia het lied Een vriend, een van Margriets bekendste nummers. Het publiek scandeerde na afloop massaal Margriets naam, terwijl Celien met tranen in haar ogen het podium verliet. Het muzikale eerbetoon werd een van de meest aangrijpende momenten van de avond.

Ook tijdens de opnames van Tien Om Te Zien werd Margriet herdacht. Het applaus kwam volgens Celien diep binnen. Op de zeedijk van Middelkerke kreeg haar moeder bovendien een blijvend eerbetoon: een bank met uitzicht op de zee, voorzien van woorden uit Niets houdt me tegen.

Het was jarenlang Margriets favoriete uitzicht. Nu heeft ze daar symbolisch opnieuw een plaats.

Het verdriet om alles wat nog had moeten komen

Celiens woorden raken zoveel mensen omdat ze een universele pijn blootleggen. Rouwen gaat niet alleen over het missen van het verleden. Het gaat ook over een toekomst waarin iemand ontbreekt.

Bij iedere nieuwe droom, ieder succes en iedere belangrijke levensstap zal er waarschijnlijk een moment zijn waarop Celien haar moeder erbij had willen hebben.

Margriet zal die momenten niet meer met eigen ogen kunnen zien. Maar haar stem, levenslessen en liefde draagt Celien verder — in haar muziek, op het podium en misschien ooit in de manier waarop ze zelf moeder wordt.