💔 HARTVERSCHEUREND: Weston kreeg leukemie — vier maanden later bracht één bloedtest bij zijn tweelingbroer de uitslag die niemand wilde horen

Wat begon met terugkerende infecties bij één peuter, groeide uit tot een bijna onvoorstelbare nachtmerrie voor een heel gezin. De Canadese eeneiige tweeling Weston en Bennett Openshaw kreeg kort na elkaar dezelfde diagnose: acute lymfatische leukemie.

Weston was nog maar twee jaar oud toen zijn moeder Alisha merkte dat er iets niet klopte. Haar zoontje werd voortdurend ziek en leek nauwelijks te herstellen voordat de volgende infectie zich alweer aandiende. Na een botinfectie volgden uitgebreide onderzoeken. In april 2022 kwam de verpletterende uitslag: Weston had leukemie.

De chemotherapie begon vrijwel onmiddellijk.

Omdat Weston een eeneiige tweelingbroer had, stelde Alisha meteen de vraag die haar niet meer losliet: kon Bennett dezelfde ziekte krijgen? Volgens de moeder schatte de behandelend arts het risico destijds op ongeveer twintig procent. Bennett werd daarom nauwlettend gecontroleerd.

Aanvankelijk leken zijn bloedwaarden normaal. Heel even durfde het gezin te hopen dat de tweede jongen gespaard zou blijven.

Maar bijna vier maanden later veranderde alles.

Tijdens een controle bleken Bennetts bloedwaarden afwijkend. Verdere onderzoeken bevestigden de grootste angst van zijn ouders: ook hij had acute lymfatische leukemie. Zelfs het oncologische team zou volgens Alisha geschrokken zijn van de uitzonderlijke situatie waarin twee eeneiige tweelingbroers vrijwel gelijktijdig behandeld moesten worden. People beschreef het verhaal op basis van een uitgebreid gesprek met de moeder.

Dezelfde diagnose, maar een andere strijd

Hoewel de broertjes dezelfde ziekte hadden, verliepen hun behandelingen niet op dezelfde manier.

Bij Weston werden ook kankercellen in het vocht rond zijn hersenen en ruggenmerg aangetroffen. Daardoor kwam hij in een hoogrisicotraject terecht en moest hij zwaardere behandelingen ondergaan. De gevolgen waren ingrijpend: gedurende het traject moest hij meerdere keren opnieuw leren lopen.

Bennetts behandeling kende eveneens zware momenten, maar hij werd binnen de standaardrisicogroep behandeld en kreeg niet met dezelfde lichamelijke tegenslagen te maken.

Voor de jongens zelf werd het ziekenhuis bijna een tweede thuis. Ze waren zo jong dat infusen, chemotherapie, voedingssondes en onderzoeken onderdeel leken van een gewone jeugd. Ze zagen elkaar hetzelfde meemaken en dachten volgens hun moeder dat andere kinderen eveneens voortdurend naar het ziekenhuis moesten.

Voor hun ouders was die onschuld tegelijk ontroerend en pijnlijk.

Alisha legde haar werk als ambulancemedewerker neer om haar zoons voortdurend te kunnen bijstaan. Haar dagen draaiden om medicijnen, afspraken, bloedonderzoeken en medische beslissingen. Soms voelde ze zich naar eigen zeggen meer verpleegkundige dan moeder.

Ondertussen probeerde het gezin ook het leven van hun oudste zoon zo normaal mogelijk te houden. Hun vader droeg grotendeels de financiële verantwoordelijkheid terwijl de familie zich dag na dag door de onzekerheid heen vocht.

Na drie loodzware jaren kwam eindelijk ander nieuws

Via het sociale-mediakanaal Twincredibles Fam begon Alisha hun verhaal te delen. Wat aanvankelijk een manier was om vrienden en familie op de hoogte te houden, groeide uit tot een plek waar duizenden mensen meeleefden en waar aandacht werd gevraagd voor kinderkanker.

Na ongeveer drie jaar van behandelingen kwam uiteindelijk het nieuws waarop het gezin zo lang had gehoopt: in het najaar van 2024 waren beide jongens in remissie. Dat betekent dat er geen tekenen van actieve ziekte werden gevonden, al blijven medische controles noodzakelijk.

Weston en Bennett konden eindelijk samen naar school. De inmiddels zesjarige broertjes herinneren zich volgens hun moeder maar weinig van de zwaarste periode. Zijzelf is echter niets vergeten.

Pas nu de voortdurende ziekenhuisbezoeken achter hen liggen, krijgt Alisha ruimte om te verwerken wat haar gezin heeft doorgemaakt. De angst voor een terugkeer van de ziekte blijft aanwezig, maar voorzichtig durft ze opnieuw over de toekomst te dromen.

Want achter dit hartverscheurende verhaal schuilt ook een hoopvolle waarheid: de twee broertjes die samen ziek werden, mogen nu ook samen herstellen, spelen en opgroeien.