🕊️ “JIJ HEBT ONS LEREN LEVEN”: Uitvaart van Michiel (28) groeit uit tot indrukwekkend eerbetoon – en dan vallen deze woorden

Vrienden, familie, KRC Genk-supporters en aanvoerder Bryan Heynen, maar ook BV’s als Average Rob en William Boeva zakten massaal af naar Genk voor het afscheid. Een groots afscheid, zoals Michiel dat zelf wilde. Voor een keer kleurde de Cegeka Arena niet enkel blauw-wit. Maar alles van rood tot groen en fleurige prints, omdat Michiel in zijn leven zoveel kleur bracht.

Urne op middenstip

Onder luid applaus, met vlammen en op de tonen van The Shire uit Lord of the Rings komt Michiel het stadion binnen. Het zijn papa Wim, mama Godelieve en zus Amber die zijn urne over de blauwe loper naar de middenstip brengen. De ceremoniemeester verwelkomt iedereen in het Nederlands én Engels. Want de hele wereld kijkt mee. “Zijn truitje van twaalfde man draagt hij tot in de eeuwigheid”, spreekt hij. Uiteindelijk kijken minstens 300.000 mensen mee via de livestreams.

Zus Amber legt samen met Mila, het petekind van Michiel, bloemen neer bij de urne. Gele gerbera’s die symbool staan voor levensvreugde, warmte en positiviteit. Want de familie wil vooral de zonnige kant van zijn leven belichten.

De goede herinneringen blijven dan ook komen. In foto’s en video’s. In brieven en getuigenissen. Stuk voor stuk vertellen vrienden en familie over mooie, warme en grappige momenten uit het leven van Michiel. Hoe Michiel zelf niet van studeren hield, maar wel Ambers grootste supporter was. Hoe hij op het podium werd gevraagd voor een champagnedouche bij Dimitri Vegas & Like Mike in Het Sportpaleis, maar de fles niet openkreeg. Zijn petekindje Mila zorgt voor een emotioneel moment, wanneer ze in tranen aan het woord komt. Het is haar mama Daisy, de nicht van Michiel, die vervolgens haar briefje voorleest. “Je hebt zelfs een tattoo van ons twee op je bovenarm”, klinkt het. Mila besluit zelf met de woorden. “Ik zie je graag petie, kusjes en knuffels van Mila.”

Levende legende

Het is muisstil in het stadion, er stromen traantjes, maar er wordt ook gelachen. Vooral wanneer William Boeva speecht. “Als ik zeg dat Michiel een levende legende was, dan is dat een understatement. Positiviteit was zijn krachtigste wapen”, spreekt de comedian, die een goede vriend was. Hij somt op hoe geweldig Michiel was. “Dit zijn genoeg complimenten voor vandaag, anders past je ego niet meer in die urne.” Hij haalt herinneringen op, hoe ze als “de dikke en de dunne” op pad gingen, en hoe humor hen verbond. “Michiel kwam naast mij staan en zei: ‘Voila, nu ziet gij er ook eens uit als een reus’.”

“Je bent er toch maar weer in geslaagd om een dwerg op het veld van KRC Genk te krijgen”, besluit hij. “Het is je gelukt om heel de wereld te raken, met je humor en je charmes. Good game, en tot snel.”

Zijn beste vriendin Margaux heeft het zwaar, wanneer ze haar brief aan Michiel voorleest. Door haar tranen heen, volgen prachtige woorden. “Je was een van de weinige personen die mij onvoorwaardelijk graag zag”, spreekt ze emotioneel. “Elk stukje van mij. Je schaamde je nooit voor mij. Hoe zotter, hoe beter. Volgens jou kon ik alles bereiken wat ik wilde. Volgens jou kon ik de wereld aan. Maar nu vraag ik mij af: hoe moet ik die wereld doorkomen zonder jou?”
Michiel zit diep in haar hart. “Ik weet dat je ook graag een meisjeshart wilde veroveren. Maar ik denk niet dat je nog maar half besefte hoeveel harten jij hebt veroverd”, rondt ze af. “Niet alleen in Diepenbeek of Limburg, maar in heel België.”

Staande ovatie

Ook zijn Engelse lotgenoot en vriend Harry komt aan de microfoon. “Dit is Michiel zijn laatste grap: dat ik hier moet komen spreken”, glimlacht hij. “Hij is ongetwijfeld aan het lachen met mij. Hij was meer dan een vriend. Een broer, een rolmodel.” Lotgenoot Björn uit Nederland, spreekt vanuit zijn rolstoel het stadion toe. “Nooit gedacht dat ik iets op jouw uitvaart zou komen zeggen, in plaats van jij bij mij”, zegt hij. “Op elke progeria-bijeenkomst maakten we samen de hotels onveilig. Michiel, jij bent mijn grote voorbeeld geweest. Jij leerde mij het leven vieren.”

Er weerklinkt geregeld een oorverdovend applaus door het stadion, maar zijn lotgenoten krijgen een staande ovatie. Net als zijn ouders Wim en Godelieve, die zelf het woord nemen. “Van kleins af aan was je een brok energie en liefde”, zegt papa Wim. “Je leven was een rollercoaster van emotie. Jij was meestal haantje-de-voorste. Geen beperkingen, geen grenzen door je ziekte. YOLO: You Only Live Once.”

“Overal was je graag gezien”, gaat hij verder. “Je bent de oprichter en leider van de Club der Levensgenieters. Skydiven, snowboarden, festivals, jeugdbeweging, je rijbewijs halen. Even was je dj, maar je wist al snel dat je liever aan de andere kant van de discobar stond, om te feesten met een pintje. Daarna ben je gamer, content creator en influencer geworden.”

“Als mensen vroegen hoe groot je was, zei ik altijd: 1,30 meter, maar doe er maar 10 centimeter bij voor je ego”, besluit hij met een knipoog. “Voor ons ben je de grootste.” Mama Godelieve vult aan. “We zijn helemaal gebroken en moeten verder zonder jou. Dag lieve Michiel, dag bolleke. Het doet ontzettend pijn je te moeten loslaten.”

Ook zus Amber, die zelf progeria heeft, spreekt iedereen toe. Ook zij is kapot van verdriet, maar haar woorden klinken sterk en krachtig. “Mijn hart is gebroken op een manier die ik nog nooit heb gevoeld”, vertelt ze. “Vorige week zat ik nog met je te lachen en babbelen, en nu sta ik hier. Er was nog zoveel dat ik met je had willen doen. Jij hebt meer gedaan in 28 jaar, dan anderen in tachtig jaar. Voor iedereen stond je klaar, voor mij ook. Je gelach hoor ik nog steeds.”

Hoe groot haar verdriet ook is, toch steekt ook Amber humor in haar speech. Ze heeft het zelfs over haar “eerste keer samen high worden, want als beschermende grote broer moest dat.” Of over zijn nieuwe Audi: “Merci om mij zo’n sjieke auto achter te laten.”

Al zijn haar woorden vooral pakkend prachtig. “Ik weet niet wie of welke hogere macht ons heeft samengezet, maar it was meant to be. Zodat we samen het moeilijke pad van progeria konden bewandelen”, zegt ze. “Jij was er altijd als mijn voorbeeld. Jij was de enige die mij 100 procent begreep. Fysiek en mentaal. Bij jou voelde ik geen schaamte. Jij was even raar als ik. Bedankt Michiel, om mij zo mooi te leren leven. Je leeft altijd verder in mij. De 30 haal ik voor jou, de rest doe ik voor mezelf. Je hebt heel hard gevochten. Rust zacht Michiel, en zet de boel op stelten. Ooit zien we elkaar weer.”

Lijflied

Amber vraagt het stadion om mee te zingen, op de tonen van het Genkse lijflied: “We love you Michiel, we do. Ooh Michiel we love you.” Het hele stadion zingt mee, klapt mee, huilt mee. Mama Godelieve en papa Wim vervoegen haar op de middenstip. Onder oorverdovend applaus wandelen ze met de urne van Michiel over het veld naar buiten. “You’ll never walk alone”, klinkt door de boxen. Het afscheid is mooi, pakkend, groots. Maar wat we vooral onthouden? “Wees allemaal een beetje Michiel.”