Boodschap van Michiel (28) krijgt stadion van KRC Genk stil: “Ik wil dat de mensen die achterblijven weten hoe graag ik ze heb gezien”

Terwijl het nummer ‘You’ll never walk alone’ speelt, draagt de familie van Michiel de urne van het veld. Daarmee komt de afscheidsplechtigheid na twee uur op zijn einde. Een prachtig eerbetoon aan Michiel, wiens laatste wens in vervulling ging met een afscheid in het stadion van ‘zijn’ voetbalclub KRC Genk. 2.500 mensen volgden vanop de tribune mee en zo’n 100.000 anderen bekeken de ceremonie via de livestream.

De afscheidsplechtigheid wordt afgesloten met een videoboodschap van Michiel, waarin hij zijn familie, vrienden en de aanwezigen toespreekt. “Je kan nooit genoeg tegen iemand zeggen hoe graag je hen ziet. Ik hoop vooral dat de mensen die achterblijven weten dat ik ze heel graag heb gezien en dat ik heel dankbaar ben voor alles wat ze voor me hebben gedaaan. Maar ik ben er zeker van dat ze dat wel weten.”

Ceremoniemeester Wouter Fimmers neemt opnieuw het woord. “Ik wens iedereen veel troost, maar ook de kracht om de spirit van Michiel mee naar huis te nemen.” Het laatste woord geeft hij, hoe kan het ook anders, aan Michiel. Hij heeft immers een videoboodschap achtergelaten om een laatste boodschap te delen.

“Ook al ben je niet fysiek bij me, je blijft mijn broer. Ik ga niet liegen, ik heb me ook wel sterk gehouden. Dit is het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan”, begint Amber. “Ik had hier liever niet gestaan, want het betekent dat de mensen hier iemand verloren hebben. Mijn ouders hun zoon, ik mijn broer.”

“Een constante die er heel mijn leven is geweest, is plots niet meer. Er is nog zoveel wat ik met je had willen doen. Je hebt meer gedaan in 28 jaar dan sommigen in 80 jaar. Je was een bom vol kracht en vastberadenheid. Door jezelf te zijn en met je schone blauwe ogen wist je mensen te raken.”

“Jij was de enige die me 100% begreep, fysiek en mentaal. Jouw openheid heeft me de kracht gegeven om volledig mezelf te zijn”, vertelt Amber. “Merci om er altijd voor me te zijn. Het wordt moeilijk om je te gaan missen in de simpele dingen. Maar ik weet dat je altijd bij me bent. Bedankt, Michiel. Om me zo mooi te leren leven. Voluit, en met een positieve kijk. Bedankt voor de onvergetelijke herinneringen en je assertieve persoonlijkheid. Je leeft altijd verder in mij, en in alles wat ik doe. Dat beloof ik. De 30 haal ik voor jou, en de rest doe ik voor mezelf. Je blijft voor altijd mijn grote broer, mijn grote voorbeeld. Je hebt heel hard gevochten, maar nu moeten we afscheid van je nemen. Forever 28.”

“We love you Michiel, we do”, zingt Amber voorzichtig. Het hele stadion zingt en applaudisseert vervolgens met haar mee. “Ooit zien we elkaar weer”, besluit ze. “En tot die tijd maak ik van iedere dag een feestje. I love you to the moon and back. Veel liefs, je kleine zusje Amber.”

Het publiek wordt stil tijdens het emotionele zangmoment van Filip.

“Vandaag is het jou gelukt wat nog nooit iemand gelukt is”, begint Margaux. “Je hebt me muisstil gekregen. Mijn beste vriend is er niet meer. Je was er altijd voor mij, dag en nacht. Geen enkele keer moest ik stiller zijn of minder druk. Je genoot van mijn zotte kant. Jij gaf me het gevoel dat ik alles kon bereiken wat ik zou willen. Volgens jou kon ik de wereld aan. Alleen vraag ik me af hoe ik nu de wereld moet aankunnen zonder jou.”

Je zei me altijd dat je een meisjeshart wilde veroveren. Ik denk niet dat je beseft hoeveel harten je veroverd hebt. Ik ben dankbaar voor alle mooie momenten die we beleefd hebben. Jij hebt me geleerd om van mezelf te houden. Wat zou ik graag nog wat meer tijd met je hebben gehad. Mijn hart is gebroken in duizend stukjes. Maar ik beloof dat ik elk stukje opnieuw zal herstellen.”

Voor jou was het leven één groot feest, maar dit feest is maar niets zonder jou. Ik ga speciaal voor jou van het leven genieten, pinky promise. Ik zie je graag, en mis je.”

Vervolgens komen nog enkele andere vrienden van Michiel aan het woord met een pakkende brief.

Muzikant Pat Franssens schreef speciaal voor Michiel het nummer ‘Voor altijd 28’. Heel het stadion wordt stil wanneer het lied uit de speakers klinkt, terwijl er opnieuw beelden van Michiel worden getoond.

“Niets was te moeilijk voor jou. Overal was je graag gezien”, vertelt papa Wim. “Je bent de oprichter en leider van ‘de club van de levensgenieters’. Skidiven, snowboarden, de KLJ, festivals, je rijbewijs behalen…Je deed het allemaal.”

“Je was klein van gestalte, maar wat een persoonlijkheid. Hij was 1 meter 30, maar je kon er gerust 10 centimeter bijdoen voor zijn ego”, grapt papa Wim. Zijn deel van de brief wordt afgesloten met een daverend applaus. Vervolgens neemt mama Godelieve het woord. “We zijn helemaal gebroken en moeten verder zonder jou. Je blijft onze lieve Michiel met je mooie blauwe ogen. Het doet pijn om je te moeten loslaten. We zullen goed zorgen voor je zusje. Tot weerziens.”

Bekijk hieronder de afscheidsspeech van Michiels ouders:

Ook lotgenoten Harry uit het Verenigd Koninkrijk en Bjorn uit Nederland, die beide aan de verouderingsziekte progeria lijden, spreken hun goede vriend Michiel toe.

Harry vloog speciaal over uit het Verenigd Koninkrijk om aanwezig te zijn op de uitvaart. “Bedankt om hier allemaal te zijn. Het was Michiels wens dat ik vandaag hier zou zijn om iets te zeggen. Hij hield van lachen en plezier maken. Hij was als een broer en een rolmodel. Ik zal de momenten die we samen hadden voor altijd koesteren. Hij zorgde altijd voor licht in donkere tijden.”

“Als we elkaar jaren niet hadden gezien, voelde dat nooit zo aan. We begonnen al snel weer te grappen. We willen de familie veel sterkte toewensen en zijn dankbaar dat we hier mogen zijn.” Na zijn toespraak volgde een staande ovatie van het voltallige publiek.

Ook de Nederlandse Bjorn reageert vol emotie. Michiel was zijn grote voorbeeld. “Ik zal hem missen”, besluit hij.

Het publiek krijgt opnieuw fragmenten te zien uit het leven van Michiel, terwijl het emotionele nummer ‘Bel me als je thuis bent’ van Pommelien Thijs wordt afgespeeld. Na afloop weerklinkt een luid applaus onder de aanwezigen.

Comedian William Boeva vertelt over zijn band met Michiel of Mie – ‘den dikken en den dunnen’. “Dag Mie, familie, vrienden en alle mensen hier samen. Het is een understatement om te zeggen dat Michiel een levende legende is. Positiviteit was Michiels krachtigste wapen in een tijd waarin al zoveel negativiteit is.”

“Je hebt op 28 jaar meer bereikt dan sommigen op 100 jaar”, klinkt het verder. Al kan een beetje humor toch ook niet ontbreken: “Dat zijn genoeg complimenten voor vandaag, anders past je ego niet meer in de urne.”

“Ik hoop dat je meekijkt. Dat je er toch maar weer in geslaagd bent om een dwerg op het veld van KRC Genk te krijgen”, zegt hij onder goedkeurend applaus van het publiek. “Je genoot elke dag van het leven. Als ik jouw naam op mijn gsm zag verschijnen, wist ik dat het telkens iets positiefs was. Het is je gelukt om de hele wereld te bereiken met je charmes, humor en gigantische hart. We gaan je allemaal missen, lieve vriend. Good game en tot snel.”

“Je was niet zomaar mijn metekind. Je was een stukje van mijn hart. Ik mocht je zien opgroeien, dromen, lachen en vechten”, begint ze.

Tante Netteke spreekt haar metekind Michiel een laatste keer toe. “Je was een levensgenieter, een levenskunstenaar. Prachtig in al je eenvoud. Klein van stuk, maar groot van levensmoed. Een magneet die ongelofelijk veel mensen aantrok. Je wist ieders hart te veroveren en dwong respect af met je levenswijze. Je had de gave om in iedere dag de confetti te zien en hing zelf de slingers op. ‘YOLO’ was jouw levensspreuk.”

“Je had een bijzondere missie op aarde: het verspreiden van je wijsheid. En misschien is dat wel je belangrijkste nalatenschap. Ik was superfan van je. Aan allen zou ik zeggen: neem iets van Michiel mee. Zijn positivisme, zijn levensmoed, zijn gave om te relativeren… Verbaas iedereen daarboven met hetzelfde charisma waarmee je hier iedereen verbaasd hebt”, besluit ze emotioneel. “Het was een voorrecht om je zeer trotse meter te zijn. Met grote dankbaarheid proost ik op alle momenten die we samen mochten beleven. Love you to the moon and back, fly high, mijn bolleke.”

Het publiek wordt stil tijdens de muzikale onderbreking van ‘See you Again’ van Wiz Khalifa ft. Charlie Puth. Alle muziek die tijdens de plechtigheid wordt gespeeld, werd door Michiel zelf uitgekozen.

“Ik wil weten dat ik je altijd ga onthouden. I love you”, zegt petekind Mila, emotioneel en met een krop in haar keel. Haar mama neemt over en start haar toespraak voor Michiel. “Toen we vroegen of je de peter van Mila wilde worden, aarzelde je geen seconde. Je was er altijd voor Mila. Jouw plek in haar leven zat niet in de titel, maar in alles wat je voor haar deed.”

Wanneer de mama van Mila het even moeilijk krijgt, staat Mila op en geeft ze haar mama een knuffel. Ze vergezelt haar tijdens de toespraak. “Je was iemand die voor velen een grote inspiratie was, maar voor ons was je gewoon Michiel. Je maakte deel uit van ons gezin en daarom doet het zo’n verschrikkelijke pijn dat je er niet meer bent. We zouden nog zoveel dingen samen willen doen.”

“We zijn dankbaar voor de bijzondere plaats die jij in ons leven hebt ingenomen en voor alle mooie herinneringen”, gaat ze verder. “Ik zal blijven zorgen voor je zus en je familie. We kunnen je nooit vervangen en dat zouden we ook nooit willen. Maar we willen er voor hen zijn, al is het maar om de pijn een beetje draaglijker te maken. We zullen je verhaal voor altijd blijven vertellen. Je zal nooit vergeten worden. Rust zacht, Bolleke. We zien je graag.” Wat volgt, is een oorverdovend applaus en een video met herinneringsfoto’s.

Zijn leven en verloop van de ziekte werden nauwgezet gevolgd in de documentaire, waarin hij samen met zijn eveneens zieke zus Amber (20) te zien is. In de reeks sprak hij open over zijn ziekte en zijn afscheidswensen, getrouw aan zijn filosofie om ondanks alle medische tegenslagen altijd voluit te blijven leven.

“Als klein manneke en als volwassen man was hij supporter van KRC Genk”, aldus ceremoniemeester Wouter Fimmers. “Samen met papa naar het voetbal gaan, waren momenten waar hij echt van genoot. Net zoals het rondhangen met vrienden en familie. Studeren was niet echt zijn hobby, maar hij werd wel de grootste supporter van de studies van zijn zus Amber. Michiel werd contentcreator en deelde verhalen over zijn leven, waarmee hij anderen raakte. Ook deelde hij zijn vele ontmoetingen met BV’s. Hij werd vaak uitgenodigd op evenementen.”

“Eén constante is duidelijk: Michiel leefde onbevreesd en had het talent om te kiezen voor het positieve.”

“Twee dagen voor zijn overlijden had hij nog een mooi gesprek met zijn zus Amber. Zo mooi dat de dokters vroegen of ze mochten meeluisteren. ‘Ik pak wat ik vandaag kan krijgen’, was een van de vele motto’s van hem. Wat zullen wij zijn wijsheid en vreugde missen. Dankjewel, Michiel. Rust zacht”, besluit Fimmers.