🚨 TWEE MEISJES VAN ACHT, ALLEEN IN DUTROUX’ KELDER: Michelle Martin stond plots voor een open doorgang – maar wat ze toen níét deed, blijft België achtervolgen

Julie Lejeune en Mélissa Russo waren amper acht jaar oud toen ze verdwenen en werden opgesloten in de verborgen kelder van Marc Dutroux in Marcinelle. Terwijl hun ouders en een heel land naar hen zochten, wist Michelle Martin dat de meisjes daar zaten. Begin januari 1996 deed zich bovendien een moment voor waarop ontsnappen volgens latere getuigenissen mogelijk leek. Maar in plaats van hulp te halen, gebeurde iets wat bijna dertig jaar later nog altijd nauwelijks te bevatten is.

Julie en Mélissa verdwenen op 24 juni 1995 in Grâce-Hollogne.

Twee vriendinnetjes.

Allebei acht jaar.

Ze gingen samen op pad en kwamen nooit meer thuis.

Wat hun families toen onmogelijk konden weten, was dat de meisjes waren meegenomen naar de woning van Marc Dutroux in Marcinelle en opgesloten zaten in een speciaal verborgen ruimte in zijn kelder.

Heel België zoekt – maar Julie en Mélissa zitten achter een verborgen deur

De verdwijning veroorzaakte enorme onrust.

Foto’s van Julie en Mélissa verschenen overal.

Hun ouders bleven zoeken, vragen stellen en aandacht eisen voor hun vermiste dochters.

Maar de meisjes zaten op een plek die buitenstaanders nauwelijks konden vinden.

De verborgen ruimte was bereikbaar via de kelder en afgeschermd door een zware constructie die als onderdeel van de omgeving was gecamoufleerd.

En toch kwam de politie in december 1995 akelig dichtbij.

Tijdens een huiszoeking in Dutroux’ woning hoorde een rijkswachter zelfs kinderstemmen. Hij dacht dat het geluid van buiten kwam.

De verborgen ruimte werd niet ontdekt.

Julie en Mélissa bleven achter.

Dat politieoptreden zou later uitgroeien tot een van de meest pijnlijke voorbeelden van de fouten die de zaak-Dutroux omringden.

Maar er was nóg iemand die wist dat de meisjes er zaten.

Michelle Martin.

Dan belandt Dutroux zelf achter de tralies

In december 1995 werd Marc Dutroux voor een andere zaak opgesloten.

Volgens verklaringen die later tijdens het onderzoek en proces naar voren kwamen, liet hij de zorg voor Julie en Mélissa achter bij Michelle Martin.

Ze moest ervoor zorgen dat de kinderen eten en drinken kregen terwijl Dutroux in de gevangenis zat.

Voor de meisjes ontstond daarmee een huiveringwekkende situatie.

Hun ontvoerder was tijdelijk weg.

Er bevond zich iemand buiten de kelder die precies wist waar ze waren.

Iemand die een telefoon had kunnen nemen.

De politie had kunnen waarschuwen.

Een deur had kunnen openen.

Maar de redding kwam niet.

Begin januari gebeurt iets bijna onvoorstelbaars

Tijdens het proces in 2004 kwam een bijzonder detail naar boven.

Begin januari 1996 zou Michelle Martin naar beneden zijn gegaan om Julie en Mélissa voedsel te brengen.

En precies op dat moment was er volgens de berichtgeving een probleem met de toegang tot hun gevangenis:

een deur was uit haar hengsels geraakt.

Dat betekent dat er een moment was waarop de situatie anders had kunnen aflopen.

Martin bevond zich bij de kinderen.

De gebruikelijke afsluiting functioneerde niet zoals bedoeld.

En toch werden Julie en Mélissa niet bevrijd.

Ze werden niet naar buiten gebracht.

De politie werd niet gewaarschuwd.

Ze bleven achter.

De vraag die België nooit meer losliet

Waarom?

Martin verklaarde tijdens het proces dat ze bang was voor Dutroux en dat angst een grote rol speelde in haar handelen. Haar verdediging schilderde haar eveneens af als iemand die jarenlang onder zijn dominantie leefde.

Maar voor veel Belgen bleef één feit ondraaglijk:

hier ging het om twee kinderen van acht jaar.

Kinderen die volledig afhankelijk waren van volwassenen.

Kinderen die zelf geen mogelijkheid hadden om hulp te zoeken.

En Martin wist volgens de rechtszaak wat er in dat huis gebeurde.

De jury zou haar uitleg uiteindelijk niet voldoende vinden om haar van verantwoordelijkheid te ontslaan.

Julie en Mélissa krijgen uiteindelijk geen eten meer

Tijdens Dutroux’ gevangenschap werden de meisjes niet voldoende verzorgd.

Julie en Mélissa verzwakten steeds verder en overleden uiteindelijk na langdurige opsluiting en voedselgebrek. Het hof hield Martin later mede verantwoordelijk voor wat de kinderen was aangedaan.

Pas maanden later zou België ontdekken wat er werkelijk met hen gebeurd was.

Op 13 augustus 1996 werden Dutroux, Martin en Michel Lelièvre gearresteerd.

Twee dagen later bevrijdde de politie Sabine Dardenne en Laetitia Delhez levend uit dezelfde verborgen kelderruimte in Marcinelle.

Daarmee werd onmiddellijk duidelijk dat de horrorverhalen over een geheime ruimte geen fantasie waren.

Maar voor Julie en Mélissa kwam die ontdekking te laat.

De verschrikkelijke vondst volgt twee dagen later

Op 17 augustus 1996 werden de lichamen van Julie en Mélissa opgegraven op een terrein van Dutroux in Sars-la-Buissière.

Meer dan een jaar nadat ze waren verdwenen, kregen hun families eindelijk zekerheid.

Niet de zekerheid waarop ze hadden gehoopt.

Maar de bevestiging van hun ergste nachtmerrie.

De zaak veroorzaakte een nationale schok en legde ernstige tekortkomingen bij politie en justitie bloot.

Voor veel Belgen werd Julie en Mélissa’s lot het symbool van alles wat er verkeerd was gegaan.

Er waren signalen geweest.

Er waren huiszoekingen geweest.

Een agent had geluid gehoord.

En iemand in Dutroux’ directe omgeving wist dat de meisjes opgesloten zaten.

Toch kwam niemand op tijd binnen.

Michelle Martin krijgt dertig jaar cel

In 2004 stond Martin samen met Dutroux en andere betrokkenen terecht voor het hof van assisen in Aarlen.

Ze werd schuldig bevonden aan haar aandeel in de misdrijven en kreeg dertig jaar gevangenisstraf. Marc Dutroux werd tot levenslang veroordeeld.

Martin kwam in 2012 voorwaardelijk vrij nadat ze ongeveer zestien jaar had vastgezeten, een beslissing die opnieuw tot grote woede leidde bij nabestaanden en een deel van de Belgische bevolking.

Maar geen enkele latere juridische beslissing kon de vraag uitwissen die al sinds 1996 boven de zaak hangt.

Wat als ze gewoon de deur had geopend?

Dat is misschien het meest aangrijpende aan het verhaal van Julie en Mélissa.

Niet alleen wat er gebeurde.

Maar hoeveel momenten er lijken te zijn geweest waarop het anders had kunnen eindigen.

Een huiszoeking waarbij kinderstemmen werden gehoord.

Een vrouw die wist dat twee kleine meisjes beneden zaten.

Een deur die volgens de latere reconstructie zelfs tijdelijk niet meer correct op haar plaats zat.

En toch duurde hun gevangenschap voort.

Daarom blijft het verhaal zo moeilijk om te bevatten.

Julie en Mélissa zaten niet ergens op een plaats die niemand ooit benaderde.

Mensen kwamen dicht bij hen.

Sommigen wisten zelfs dat ze er waren.

En precies dát maakt één moment uit januari 1996 zo aangrijpend:

Michelle Martin stond op een plek waar één andere beslissing mogelijk alles had kunnen veranderen – maar Julie en Mélissa kwamen niet mee naar buiten.