---

📞 Rosa krijgt een mysterieus telefoontje – “Wie deed haar zo schrikken?”

In de Withoeve heerst er rust.
Rosa werkt geconcentreerd, haar gedachten volledig bij de bestellingen en het ritme van de dagelijkse routine.
Tot plots haar gsm rinkelt.

Een onbekend nummer.
Niets bijzonders… denkt ze.

Maar zodra ze opneemt, verandert alles.

😨 Haar gezicht slaat om — in één seconde

De toon in haar stem zakt.
Haar rug wordt stijver.
Haar blik dwaalt af, alsof ze plots ergens anders is — ver weg van de Withoeve.

De stem aan de andere kant zegt slechts een paar woorden.
Maar die woorden blijken voldoende om Rosa volledig uit haar evenwicht te brengen.

Ze probeert te antwoorden, maar haar zinnen haperen.

“Wat bedoelt u?”
“Hoe hebt u mijn nummer…?”
“Waarom nu?”

Er komt geen duidelijk antwoord terug.
Alleen stilte.
En dan nog een zin — zacht, maar doelbewust — waarna Rosa verstijft.

📵 Dan verbreekt ze abrupt het gesprek

Geen afscheid.
Geen uitleg.

Gewoon stilte.

Alsof ze bang is dat langer luisteren iets zal openbreken dat ze jarenlang verzwegen heeft.

---

😔 Wat achterblijft, zegt meer dan duizend woorden

Wanneer ze de gsm terug in haar hand laat zakken, is Rosa niet meer de daadkrachtige vrouw die iedereen kent.

Ze is:

• bleek,

• haar handen trillen,

• en haar ogen glijden nerveus door de ruimte, alsof iemand haar in de gaten houdt.

Ze probeert zich te herpakken, maar iedereen die haar observeert — zelfs vanop afstand — ziet dat dit telefoontje meer losgemaakt heeft dan ze durft tonen.

Het is geen gewoon gesprek.
Het is een signaal.
Een waarschuwing.
Of misschien… een terugkeer.

---

❓ Wie belde haar? En waarom nu?

De vragen stapelen zich op:

👉 Was het slecht nieuws van de dokter?
Een uitslag waar ze al ongemerkt bang voor was?

👉 Of heeft iemand uit haar verleden opnieuw de weg naar haar gevonden?
Iemand waarvan ze hoopte dat die definitief verdwenen was?

👉 Of draait dit om een geheim dat alleen Rosa kent — en dat nu op barsten staat?

Wat het ook is, één ding is duidelijk:
Dit telefoontje heeft Rosa opgesplitst in vóór en na.

En de manier waarop ze naar de deur kijkt…
alsof ze verwacht dat iemand haar komt opzoeken…

maakt alles alleen maar grimmiger.