Nog dagelijks staan Wendy en René Kops te kijken van de impact die hun dochter Jade heeft gehad en nog altijd heeft. Jade leed aan een zeldzame vorm van keelkanker en maakte de buitenwereld op een grensverleggende en taboedoorbrekende manier deelgenoot van haar ziekbed. Haar laatste bericht plaatste ze een paar uur voor haar dood, op 24 april van dit jaar. Ze was pas 19.

Jade bereikte met haar Instagram­account meer dan 400.000 volgers en haalde ruim twee miljoen euro op voor het Prinses Máxima Ziekenhuis. Dankzij de verhalen die ze op het platform plaatste, werd Jade een ­‘influencer’ en kwam het doodnormale gezin uit het Zuid-Hollandse ’s-Gravenzande in een wereld van rode lopers terecht.

Ze bezocht premières, zat in talkshows, stond in tijdschriften en had beroemde vrienden als Emma Kok en Astrid Holleeder. Op een dag kwam zelfs koningin Máxima bij Jade thuis op ziekenbezoek, totaal onverwachts.

Ouders Wendy en René – ze hebben nog twee dochters, Amber (18) en Celine (26), en zoon Colin (15) – kregen na haar overlijden zelfs interviewverzoeken van de Engelse krant The Daily Mirror en het Amerikaanse tijdschrift People Magazine. ,,Wij kijken elkaar nog steeds wel eens aan van: waar zijn we in terecht gekomen?’’ zegt vader René.

Jade wilde alles uit haar leven halen. En dat was wel een beetje druk, zegt hij met een lach. Wendy: ,,Ze heeft meer meegemaakt dan sommige mensen in tachtig jaar.’’

Meer dan achthonderd chemo’s

Voor het eerst doen Wendy en René hun verhaal. Vijf jaar lang was de ziekte van hun dochter hun realiteit. Elke dag stond in het teken van de zorg voor Jade. In haar strijd tegen kanker onderging ze welgeteld 860 chemo’s, 82 bestralingen en een aantal operaties. Zes keer per dag moest ze pillen slikken.

Het zorgen is diep in hun systeem gekropen. In de laatste weken voordat Jade stierf, werden Wendy en René meerdere keren per nacht wakker. Ook nu schrikken ze nog regelmatig uit hun slaap. ,,Ik denk dan dat ik Jade hoor roepen’’, zegt Wendy. ,,Halverwege de trap denk ik pas: waar ben ik voor aan het rennen? Dan zegt René: ‘Er is niks meer.’’’

De leegte

Wat er wel is: leegte. ,,Op het laatst was ik 24/7 bij haar, ook ’s nachts’’, vertelt Wendy. ,,Het was niet verantwoord om haar alleen te laten en het was fijn om te doen. Maar het maakt het gat nu des te groter.’’

Recordbedrag ingezameld

De dag nadat ze te horen kreeg dat ze niet meer beter kon worden, neemt Jade met influencer Bas Smit een video op voor het Prinses Máxima Ziekenhuis. Met die actie zamelt ze een recordbedrag van ruim twee miljoen euro in voor andere kinderen met kanker.

Vanaf die slechtste uitslag focust Jade zich op het ophalen van geld voor onderzoek, het doorbreken van het taboe op ongeneeslijk ziek zijn én de voorbereiding op haar eigen afscheid. Een half jaar lang werkt ze samen met een uitvaartbegeleider alles tot in de puntjes uit. Het is haast een ‘militaire operatie’.

Wendy en René voeren gesprekken met hun dochter over haar wensen. Samen kiezen ze welke kist Jade wil, wat voor muziek er gedraaid moet worden en wat ze zal dragen als ze opgebaard ligt. Een onwerkelijke situatie voor hen allemaal.

Zelfs het welkomstwoord voor de ceremonie schrijft Jade zelf. ,,Op een gegeven moment zat ze hier op de bank te zuchten en te steunen, toen ze vertelde dat ze het welkomstwoord voor haar eigen uitvaart aan het schrijven was. Dan ben je toch niet van deze planeet?’’

Jade kiest ook haar laatste rustplaats zelf uit, en deelt dat ook op Instagram. ,,Dat was killing om te doen’’, zegt René met een brok in zijn keel. ,,Zelfs de beheerder stond met tranen in zijn ogen. Als kind je eigen plek uitzoeken is onmenselijk.’’

Terwijl Jade vele tienduizenden reacties krijgt op haar posts en meerdere keren per week landelijke media-aandacht vergaart, is de jonge vrouw het laatste half jaar veel thuis. Iets ondernemen lukt bijna niet meer. Ze vieren haar 19de verjaardag nog groots, maar Wendy en René zien dat de jarige Jet er zelf eigenlijk niet meer van kan genieten.

Schaamte

,,Op het einde schaamde Jade zich voor haar uiterlijk’’, vertelt Wendy. ,,Haar gezicht was verlamd, ze kon moeilijk praten en de bult in haar nek groeide. Ze heeft veel bezoek afgewezen.’’

Jade houdt zich groot. ,,Bezoek mocht haar niet in bed zien. Als er ­iemand langskwam, dan moesten de haren weer in de krul. Naar de buitenwereld wilde ze laten zien dat het goed gaat.’’ Zelfs voor haar huisarts. ,,Dat was ook angst: als de arts maar niet denkt dat het slecht gaat. Ze wilde niet opgeven. Nog altijd gaf ze haar leven een zeven terwijl haar kwaliteit van leven echt nul was op het laatst.’’

Het delen van haar ervaringen is een uitlaatklep voor Jade. Ze plaatst op Instagram brieven aan haar tumor waarin ze schrijft hoe bang ze is voor de dood. Maar thuis geeft ze dat niet toe. Juist niet thuis. ,,Pas op de laatste avond voordat ze overleed, heeft ze voor het allereerst uitgesproken: ‘Ik ben bang.’’’

Het horen van deze drie woorden overspoelt Wendy en René met een gevoel van machteloosheid. ,,We konden haar op dat moment niet meer geruststellen.’’

Op 24 april overlijdt Jade in het bijzijn van haar familie. Haar laatste bericht op sociale media plaatst ze slechts een paar uur voor dat moment. Voor Wendy en René had dat niet gehoeven: een eerder moment was ‘ook goed’ geweest, zeggen zij. ,,Maar ze had in haar laatste dagen helemaal niks meer’’, zegt Wendy. ,,Dit was haar contact met de buitenwereld, dit hield haar staande. Wat wij ook dachten, we konden dit niet óók nog afpakken. Dat ging gewoon niet.’’

Ze bespreken wel met Jade dat ze niet alles hoeft te plaatsen, niet alles over haar angst of haar einde. Ze spreken zelfs over stoppen. ,,Maar ze zei: ‘Mijn Instagramaccount heet @mijnlevenmetkanker_, dus dan moet je eerlijk alles delen.’ Ze was een taaltovenaar, ze liet haar volgers heel dichtbij komen. Ook in de laatste dagen heeft het haar geluk gebracht om haar verhaal te delen. Je zou kunnen zeggen dat ze in het harnas is gestorven.’’

Met haar woorden raakt Jade vele duizenden mensen. Dat blijkt eens te meer op vrijdag 1 mei, als de familie Kops in een film lijkt beland. De erehaag na de besloten uitvaart van Jade trekt die dag meer dan 8500 mensen. Vanuit het hele land zijn ze naar Naaldwijk gekomen. ,,Ik was alleen maar bezig met alle medelijdende mensen die langs de kant stonden’’, vertelt René. ,,Ik zag ze denken: je zou daar toch als ouder lopen.’’

Pas dagen later daalt de grootsheid daarvan in bij de familie. ,,Frans Duijts zei achteraf dat hij alleen bij de uitvaart van André Hazes zoiets had meegemaakt.’’ Voor het eerst dringt de impact van hun dochter écht tot hen door. ,,Jade was van iedereen’’, benadrukt René. ,,Alle bezoekers moesten iets met hun verdriet. Dat kwam keihard binnen.’’

De open witte auto waarin Jade naar de begraafplaats werd gereden, kreeg de familie enkele dagen voor de uitvaart aangeboden. ,,We vonden zo’n auto eigenlijk over the top. Achteraf hebben we met deze auto de aanwezigen een afscheid kunnen geven doordat ze de kist konden zien.’’

Bijzonder bloemstuk

Eén bloemstuk trekt tijdens de uitvaart en de stoet de aandacht. Op het witte lint staat het persoonlijk monogram van koningin Máxima. ,,Zo uniek dat de koningin dit naar een burger stuurt. Dat komt eigenlijk niet voor.’’

Met Westlandse nuchterheid kunnen ze lachen om de grootsheid. „Ik hoop dat Jade van boven kon meekijken’’, zegt Wendy met een verdrietige glimlach. ,,Ze was enorm trots geweest denk ik.’’’

In de hoek van de woonkamer is een herinneringshoekje voor Jade ingericht. Het lint van het koninklijke bloemstuk, foto’s en haar prijzen prijken op de planken. Ze won in 2025 een prijs als ‘beste Instagrammer van het jaar’.

Eigen bubbel

Dat hun dochter een BN’er werd, maakt Wendy en René trots en blij. Niettemin is het ingewikkeld voor ze. René: ,,Wij zitten niet in een standaard rouwproces, het is eerder next level. We ontkomen er niet aan. Ik sta soms oog in oog met Jade terwijl ik het niet zie aankomen, ook als we simpel even televisie kijken. De energie om het op te vangen is er niet meer. Onze veerkracht is totaal uitgeput.’’

Jade was door haar bekendheid van iedereen, merken ze. ,,Dat is iets heel moois. Soms zouden we alleen in onze eigen bubbel terug willen, maar de tijd is daar nog niet.’’

Een onopgemerkt bezoek aan de supermarkt zit er bijvoorbeeld nog niet in. Wendy: „Bijna altijd spreekt iemand me dan aan, of legt even een hand op mijn schouder of rug. Over het algemeen kan ik dat best hebben, maar op een zwarte dag is dat erg zwaar.’’

Elke dag brengt de familie een bezoek aan Jades graf en meestal treffen ze dan andere mensen bij de laatste rustplek van hun dochter. Het is bijna een bedevaartsoord. ,,Soms komen mensen zelfs voor ons staan om foto’s te maken van het graf’’, vertelt René licht ontzet.

Maar anderen mogen komen, willen René en Wendy wel benadrukken. ,,De begraafplaats is openbaar terrein en haar graf is niet van ons. Dat kan ook helemaal niet, daarvoor was Jade te bekend en geliefd.’’

Bij het graf staat een bankje, op verzoek van Jade. Daar zitten regelmatig kinderen op. Er zijn tekeningen en strijkkralen bij het graf gelegd. Het stel vindt dat bewonderenswaardig. ,,Er is een bepaalde laagdrempeligheid en verbinding. Dat heeft Jade toch maar voor elkaar gekregen.’’

Ze gaf woorden aan de ervaringen van medepatiënten. Ze schreef over hoe het is om kaal te worden, de smaak van chemo en hoe ziek je na de behandeling bent.

Een storm en een tulp

,,Ze gaf een stem aan andere zieke kinderen. Wij krijgen vaak van ouders in dezelfde positie te horen dat ze hun kind nu begrijpen. Jade vond het geweldig om dat te horen. Die rol was uiteindelijk de zin van haar leven.’’

De aandacht voor Jade blijft nog wel even. Het KNMI vernoemt dit jaar een storm naar haar, er komt een Jade-tulp en ze zijn bezig met een documentaire. ,,Er zijn nog zoveel dingen met of over Jade. Ze blijft. Kippenvel om te zien hoe zij dit voor elkaar heeft gekregen.’’