💔 Annie ‘De Bomma’ Geeraerts (100): “Ik was negentig en ik had het niet meer verwacht. Maar toen kwam Paul”

Op haar honderdste verjaardag kijkt Annie Geeraerts niet alleen terug op een uitzonderlijke carrière, maar ook op een liefdesverhaal dat ze zelf nooit meer voor mogelijk had gehouden. Jarenlang dacht de geliefde actrice uit Familie dat haar romantische hoofdstuk definitief was afgesloten. Ze had een huwelijk, een gezin en een rijk leven achter de rug. Op negentigjarige leeftijd verwachtte ze geen nieuwe vlinders meer.

Maar toen kwam Paul.

Niet met grote gebaren of meeslepende verklaringen, maar met een vriendelijk knikje op de tram, een onverwachte vraag aan de eindhalte en later een kaartje in haar brievenbus. Wat begon als een toevallige ontmoeting, groeide uit tot een rustige, liefdevolle relatie die Annie op hoge leeftijd opnieuw liet ontdekken hoe bijzonder het is om voor iemand belangrijk te zijn.

Paul overleed in maart 2025, maar in het leven van de inmiddels honderdjarige Annie is hij nog altijd overal aanwezig.

Jarenlang woonden ze bijna naast elkaar

Het bijzondere aan hun ontmoeting is dat Annie en Paul jarenlang in elkaars buurt woonden zonder elkaar werkelijk te kennen.

Annie was in 1954 naar Deurne verhuisd. Ook Paul bouwde daar zijn leven op. Hun wegen hadden elkaar talloze keren kunnen kruisen, maar dat gebeurde niet. Ze leefden ieder hun eigen leven, hadden allebei een langdurig huwelijk en kenden liefde, geluk en verlies.

Annies echtgenoot werd ziek en overleed in 2007. Na zijn dood bleef zij alleen achter in hun huis. Paul verloor zijn vrouw na een kankerdiagnose. Zij werd geopereerd in de hoop haar leven te verlengen, maar overleed kort daarna. Paul bleef vervolgens veertien jaar alleen.

Voor beiden leek de liefde iets wat tot het verleden behoorde.

Tot een tramrit alles veranderde.

Die ene vraag aan de eindhalte

Annie zag op de tram naar Kinepolis regelmatig dezelfde man. Ze reisden naar vertoningen van opera’s en Paul begroette haar af en toe met een discreet knikje.

Op de laatste dag van het seizoen bleven zij als enige passagiers achter. Toen ze uitstapten, sprak Paul haar eindelijk aan.

“Mevrouw, mag ik u naar huis begeleiden?”

Annie was gecharmeerd, maar dacht op dat moment nog niet aan een nieuwe relatie. Het was een vriendelijk gebaar van een attente man die ze alleen van de tram kende.

Daarna verloren ze elkaar opnieuw even uit het oog.

Maar Paul was Annie niet vergeten.

Toen ze in de zomer van 2016 negentig jaar werd, vond ze een verjaardagskaart in haar brievenbus. Aanvankelijk dacht ze dat de kaart afkomstig was van een kijker van Familie. Pas toen ze de naam en het adres zag, besefte ze dat de afzender “die Paul van op de tram” was.

Het kaartje werd het begin van iets wat geen van beiden nog had verwacht.

Annie vertelde eerder uitvoerig hoe een toevallige tramrit uitgroeide tot een late liefde.

“Wat doe je nu, Annie?”

Annie voelde dat er iets begon te groeien, maar ze probeerde haar gevoelens aanvankelijk af te remmen.

Negentig jaar en opnieuw verliefd worden? Ze kon het zelf nauwelijks geloven. Ze vroeg zich af wat ze aan het doen was en hoe ze het aan haar dochter moest vertellen. Tegelijk besefte ze dat samen iets drinken helemaal geen kwaad kon.

De eerste ontmoetingen volgden. Annie en Paul zagen elkaar steeds vaker, voerden lange gesprekken en ontdekten hoeveel ze gemeen hadden.

De vlinders kwamen niet met de hevigheid van een eerste jeugdliefde. Ze waren rustiger en zachter, maar daarom niet minder oprecht. Na jaren alleen te zijn geweest, vonden twee mensen opnieuw iemand met wie ze hun dagen konden delen.

Annie vond het belangrijk dat haar dochter Paul zou aanvaarden. Ze had verhalen gehoord over kinderen die moeite hadden met een nieuwe partner van hun ouder en wilde geen relatie beginnen die spanningen binnen haar familie zou veroorzaken.

Uiteindelijk reageerde haar dochter met warmte en humor. Paul werd met open armen ontvangen.

Paul liet Annie opnieuw vrouw zijn

Voor het grote publiek bleef Annie vooral “De Bomma”: de wijze, herkenbare Anna Dierckx die sinds 1991 in Familie verschijnt. Maar bij Paul hoefde ze geen televisiepersonage of Vlaamse bekendheid te zijn.

Bij hem was ze gewoon Annie.

Ze omschreef Paul als een lieve en attente man die haar veel aandacht gaf. Hij liet haar opnieuw voelen dat ze niet alleen een moeder, grootmoeder, overgrootmoeder of actrice was, maar ook een vrouw die geliefd kon worden.

Paul keek aanvankelijk nauwelijks naar VTM en wist bij hun eerste ontmoetingen zelfs niet dat Annie al jarenlang een van de bekendste gezichten van Vlaanderen was. Later keek hij wel mee naar Familie en hielp hij haar bij het oefenen van haar teksten.

Hun relatie draaide niet om verre reizen of grootse plannen. Samen muziek beluisteren, een film bekijken, praten, eten of simpelweg naast elkaar zitten was voldoende.

Op hun leeftijd voelde elke gewone dag als een geschenk.

Hun liefde werd door heel Vlaanderen gevierd

Tijdens de Kastaars! van februari 2025 kreeg Annie een onverwacht eerbetoon. Niels Destadsbader bracht voor haar het lied Gelukkig zijn van Ann Christy.

Paul kon wegens zijn gezondheidsproblemen niet aanwezig zijn en keek vanuit hun woning naar de uitzending. Annie vertelde op het podium hoe attent hij voor haar was en wierp hem liefdevol een kus toe via de camera.

Het werd een van de ontroerendste momenten van de avond. Niet alleen vanwege het lied, maar vooral omdat heel Vlaanderen getuige werd van een liefde die bewees dat gevoelens geen leeftijdsgrens kennen. Het eerbetoon zette Annie en Pauls bijzondere relatie nog één keer in de schijnwerpers.

Niemand kon vermoeden dat Annie amper enkele weken later afscheid van hem zou moeten nemen.

Het onverwachte afscheid

Paul overleed op 21 maart 2025, op 93-jarige leeftijd, nadat hij ten val was gekomen. Het verlies kwam onverwacht.

Annie kreeg ’s morgens bericht dat zijn toestand ernstig was. Ze vertrok zo snel mogelijk naar het ziekenhuis, maar kwam te laat om nog persoonlijk afscheid te kunnen nemen.

Een arts vertelde haar later dat Paul, toen hem werd gevraagd of de behandeling moest worden voortgezet, nog één duidelijke wens had uitgesproken: “Ik wil leven.”

Hij werd verder verzorgd, maar overleed uiteindelijk rustig. Voor Annie was het bijzonder pijnlijk dat ze niet meer met hem had kunnen praten of zijn hand had kunnen vasthouden tijdens zijn laatste momenten.

Na bijna negen jaar samen bleef ze alleen achter in de assistentiewoning die ze met Paul had gedeeld. Zijn onverwachte overlijden werd eind maart 2025 bekendgemaakt.

Zijn zetel staat er nog

Annie probeerde na Pauls dood haar verdriet op haar eigen manier te verwerken.

Zijn kleding werd weggehaald, maar zijn muziek en films bleven staan. Ook zijn vertrouwde zetel kreeg nog altijd dezelfde plek in het appartement. Waarom zou ze die meteen moeten wegdoen?

Soms ziet ze een film die ze samen bekeken en komt een herinnering onverwacht terug. Op zulke momenten glimlacht ze, maar wanneer ze alleen is, zijn er ook tranen.

Annie vertelde dat ze haar verdriet liever niet aan anderen toont. Dat heeft te maken met de generatie waarin ze opgroeide: gevoelens werden niet voortdurend uitgesproken en men probeerde zich sterk te houden.

Toch betekent die houding niet dat de pijn verdwenen is. Paul was degene met wie ze haar dagen deelde. Zijn afwezigheid zit juist in de kleinste dingen: de lege zetel, de muziek die niet meer samen wordt beluisterd en het besef dat ze hem niets meer kan vertellen.

Het werk hield haar overeind

Kort na het overlijden van Paul keerde Annie terug naar de set van Familie. Ze vroeg de productie zelfs om haar zo snel mogelijk opnieuw te laten werken.

Acteren gaf haar structuur en afleiding. Op de set werd ze omringd door collega’s die haar al tientallen jaren kennen en die inmiddels aanvoelen als een tweede familie.

Stoppen wilde ze niet. Integendeel: zolang haar gezondheid het toelaat en ze haar teksten kan instuderen, wil Annie blijven acteren.

Dat vraagt op honderdjarige leeftijd meer inspanning dan vroeger. Na een lange draaidag is ze moe en het instuderen van haar zinnen kost meer tijd. Toch blijft het werk haar energie en een reden om naar de volgende dag uit te kijken geven. In haar recente verjaardagsinterview vertelde Annie dat ze, ondanks de extra inspanning, actief wil blijven.

De belangrijkste les die Paul haar naliet

Van Paul leerde Annie dat niet alles vandaag hoeft te gebeuren. Morgen komt er opnieuw een dag. Waarom zou ze zich nog voortdurend haasten?

Ze probeert rustig te leven: wat lezen, haar appartement verzorgen, lekker eten en genieten van de mensen om haar heen. Het zijn geen grootse ambities, maar precies daarin schuilt voor haar de waarde van het leven.

Paul gaf haar op negentigjarige leeftijd iets wat ze niet meer verwachtte: gezelschap, aandacht en het gevoel opnieuw verliefd te mogen zijn.

Hun verhaal duurde geen mensenleven, maar voor Annie was het lang genoeg om haar laatste levensjaren blijvend te veranderen.

Honderd jaar — en een liefde die blijft

Vandaag viert Annie Geeraerts een eeuw leven. Ze heeft oorlogsjaren meegemaakt, stond tientallen jaren op de planken, werd het bekendste televisiegrootmoedertje van Vlaanderen en groeide samen met Ray Verhaeghe uit tot het oudste nog actieve soapkoppel ter wereld.

Maar tussen al die professionele mijlpalen blijft het verhaal van Paul misschien wel een van haar dierbaarste herinneringen.

Want juist toen Annie dacht dat het leven haar op liefdesgebied niets nieuws meer zou brengen, stapte een attente man op een tram naar haar toe.

Hij vroeg of hij haar naar huis mocht begeleiden.

Jaren later moest Annie zonder hem verder. Maar de weg die ze samen aflegden, draagt ze nog altijd met zich mee.

“Ik was negentig en ik had het niet meer verwacht. Maar toen kwam Paul.” Soms begint het mooiste hoofdstuk pas wanneer je denkt dat het boek bijna uit is.