Gedupeerden Triamant spreken voor het eerst: “252.000 euro betaald, maar dat zijn we dus kwijt”
Sint-Truiden“Ik betaalde 252.000 euro, maar dat zijn we dus kwijt.” Na het voor hen negatieve vonnis van de rechtbank, vertellen de Triamant-gedupeerden in Velm voor het eerst openlijk hun verhaal. “Ze speelden in op onze angst. Als we geen obligatie kochten, konden ze ons op elk moment uit onze flat zetten.”
“Razend”. Met één woord maakt Irene Dewaelheyns (84) duidelijk hoe ze zich voelt na het vonnis van de rechtbank donderdag. Die oordeelde dat de bestuurders van de failliete woon- en zorgbuurt Triamant de obligaties van 107 gedupeerden, samen goed voor 16 miljoen euro, niet moeten terugbetalen. Meer nog: de gedupeerden moeten ieder 7.000 tot 15.000 euro aan gerechtskosten betalen. “Ik ben die dag niet buiten gekomen”, zegt Irene. “Het ging me niet. Ik heb de deur dichtgeklapt en wilde niemand zien.”
Irene woont vandaag nog steeds in haar flat in het voormalige Triamant in Velm, onder het bewind van vastgoedeigenaar Ethias. In 2014 kwam ze er wonen met haar tweede man Paul. “Mijn eerste man is gestorven toen ik 26 was”, vertelt ze. “Paul sukkelde met z’n gezondheid, dus een assistentiewoning van Triamant leek ons ideaal. Mijn zoon had al een obligatie van 200.000 euro gekocht, met een netto-opbrengst van 4 procent. En om te wonen was het hier de hemel. Velm was de parel aan de kroon van Triamant, zo zeiden de bestuurders altijd. Dus hebben ook wij een obligatie gekocht, van 220.000 euro. Op de interesten betaalden we amper belastingen, die opbrengst werd afgetrokken van de huur. En omdat Paul en ik allebei een pensioen hadden, konden we ruim leven.”
Maar nog datzelfde jaar overleed Paul. “Zijn pensioen viel weg, en daarna begon de miserie bij Triamant”, zegt Irene. “Terwijl het klooster en de kerk in Bree overgenomen werden, werd de site hier niet meer onderhouden. Ik poets hier al jarenlang de gang zelf, tot op vandaag.” Haar hele pensioen van 1.600 euro gaat nu op aan de bezettingsvergoeding die ze aan Ethias moet betalen. “Dan zijn de centjes snel op, hoor”, zucht ze. “Ik had zo gehoopt om toch nog een deel van het geld van de obligatie terug te zien. Eventueel zelfs alleen de kosten van de rechtszaak, want dat is nu ook een hele som. Maar nu moeten we zelfs nog bijbetalen. Het is schandalig.”
Rechtspraak
We kloppen aan bij de buren. Daar woont ook een Irene, samen met haar man André. “Dat wij nog 10.000 euro moeten bijbetalen, dat begrijp ik niet”, zegt Irene meteen. “Is dat rechtspraak? Dan is rechtspraak niet rechtvaardig.” Net als hun buren kwamen Irene en André in 2014 in Triamant wonen. Met een obligatie van 189.000 euro. Geld dat ze verdiend hadden door hun huis in Pelt te verkopen, en dat ze maar wat graag aan hun kinderen hadden geschonken of nagelaten.
“We hadden destijds contact met een financieel verantwoordelijke van Triamant, een werknemer”, vertellen Irene en André. “Hij heeft dat allemaal heel mooi voorgesteld. Hij zei dat we met zo’n obligatie voorrang hadden op ons appartement. Dan konden we een flat kiezen en konden we er nooit uitgezet worden. Zo’n obligatie was immers gekoppeld aan één specifieke flat. Kocht iemand anders die obligatie, dan kon die dus ook de flat opeisen.” Het waren, zo bleek later, geen loze woorden. “Een buurman had ook een obligatie gekocht en koos een flat. Maar zijn kinderen vonden dat wat klein en dus verhuisde hij naar een andere. Later wilde hij toch terug naar zijn oorspronkelijke, kleinere woning, maar die was intussen bezet. Wel, door zijn obligatie heeft hij die bewoner eruit kunnen zetten. Dat wilde natuurlijk iedereen vermijden. Ze speelden echt in op onze angst.”
100 procent
“Natuurlijk hebben we gevraagd of we zeker konden zijn dat we ons geld zouden terugkrijgen”, zegt André. “’100 procent’, was het antwoord. We hebben ons zelfs bevraagd bij een bevriende notaris, en ook die stelde ons gerust. Maar dat was natuurlijk mondeling, hij trad niet officieel op als notaris. Dat maakte dat we uiteindelijk zeiden: ‘We zullen het toch maar doen’. En nu lezen we in de krant dat econoom Pascal Paepen zegt dat obligaties nooit volledig veilig zijn.”
“Wist je trouwens dat de bestuurders later geprobeerd hebben om nog meer obligaties te verpatsen?”, zegt Irene. “André heeft toen gelukkig gezegd: ‘Dat gaan we niet doen, niet al ons geld in één mandje’. Maar ik ken iemand die vier obligaties gekocht heeft.” Dat de financiële impact voor de gedupeerden gigantisch is, blijkt ook uit een bevraging die intern georganiseerd werd in 2024. Van de 60 mensen die daarop reageerden, gaf een derde aan dat ze door het faillissement van Triamant in financiële problemen raakten Ze hebben onvoldoende middelen om in huisvesting en/of zorg te voorzien. De helft van de respondenten zegt dat er sindsdien nog weinig ruimte is voor hobby’s of sociale activiteiten.
252.000 euro
Het laatste woord is voor Georges Van Gucht, 90 jaar en de laatste bewoner van wat ooit een drukbezette gang op de tweede verdieping was. “Ik heb een obligatie van 252.000 euro gekocht”, zegt hij onomwonden. “Dat geld zijn we dus kwijt. Toch had ik nooit het gevoel dat ik risico nam met die belegging. In 2018 ben ik hier met mijn vrouw komen wonen en kochten we een obligatie. Een jaar later is ze gestorven. Triamant was toen goed gekend en had een uitstekende reputatie. Dan laat je je overtuigen.”
