FAMILIE-FINALE EERT Annie Geeraerts: Een bijzonder eerbetoon én een ontroerende onthulling die niemand zag aankomen. – “Een seizoensfinale voor mijn honderdste verjaardag had ik nooit verwacht”

Annie, hoe voelt het voor u om een seizoensfinale cadeau te krijgen voor uw 100ste verjaardag?

Geeraerts: “Ik had het helemaal niet verwacht, want Familie is mijn werk. Honderd jaar worden was vroeger uniek, maar nu hoor je dat toch wel vaker? Alice Toen bijvoorbeeld, zij is al 102.”

Kijkt u ernaar uit om 100 te worden?

Geeraerts: “Ik heb nooit echt stilgestaan bij verjaardagen. Vorig jaar werd ik 99 en dacht ik: ‘Oh, nog een jaartje en dan honderd.’ En plots is dat daar. Het is onwaarschijnlijk hoe snel het gaat. Natuurlijk als je het geluk hebt om tamelijk goed en gezond te blijven, dan is 100 worden wel een pluspunt.”

U voelt zich wel nog gezond?

Geeraerts: “Nu wel, ik ben twee jaar geleden even ziek geweest. Ik voelde me voortdurend moe, en ik had te weinig witte en rode bloedcellen. Maar ik ging vorige week nog op controle, en het is in orde. Dan ben je weer gerust.”

U speelt Anna al 35 jaar, heeft u nooit gedacht: ik wil iets anders doen, ik stop?

Geeraerts: “Ik kreeg al de gelegenheid om ‘s avonds of als ik overdag vrij was, iets anders te doen. Ik heb Antwerps theater gedaan bijvoorbeeld. Op maandag had je vrij bij Familie, maar zaterdag en zondag werd ook opgenomen. Dat duurde toch bijna twee jaar. Daarna is dat afgezwakt. Nu zijn er soms weken of maanden dat ik niet op de set moet zijn. Dat heeft met de verhaallijnen te maken. Ik ben blij dat ik er nog bij ben. Ik heb nog altijd iets om naar uit te kijken, hoe weinig het ook is. Mocht het nu gedaan zijn, ga ik niet klagen. Ik zal niet in een zwart gat vallen. Als het stopt, kan ik terugkijken op iets moois.”

De seizoensfinale speelt zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog. U heeft in die tijd zelf in een café gewerkt, vertelde u aan mijn collega.

Geeraerts: “Heel kort. Ik was net aan het opruimen, toen er een V1-bom in de buurt viel. Die kon je nog horen aankomen. Ik ben onder de piano gaan liggen. Ik was ongedeerd, alleen wat stof en gruis op mijn kleren. De ramen waren gesprongen, er lag overal glas.”

Hoe was het om in zo’n tijd op te groeien?

Geeraerts: “Je aanvaardt dat. Je moet het doen met wat er is. Er was rantsoenering, met bonnetjes. Er waren tekorten. Wie rijk was, kon alles kopen. Op de zwarte markt was er van alles. Ik kreeg bonnen voor lederwaren, voor schoenen. Daar heb ik voor gespaard, zodat ik twee jaar later een paar lederen schoenen kon kopen.”

Van de Winkel: “Ik mocht bijvoorbeeld geen kousen dragen tijdens de opnames, omdat dat toen te duur was. Zeker nylonkousen. Blijkbaar als vrouwen uitgingen, tekenden ze op de achterkant van hun been de naad van hun kous. Omdat ze de kousen zelf niet konden betalen.”

Hoe was het voor jou om in die periode te duiken?

Van de Winkel: “Ik vond dat heel interessant. De oorlog was meer de achtergrond in het verhaal dat rond Anna draait. Maar ik heb me wel ondergedompeld in boeken en beelden. Ook Sandrine (André, red.) heeft me veel verteld toen we op de set aan het wachten waren. De mensen van het decor en de kostuums hebben het ook wel supergoed gedaan. Het was niet zo moeilijk voor ons om het logisch te vinden dat alles er zo uitziet.”

Smaakt televisie naar meer?

Van de Winkel: “Absoluut. Ik vond het superleuk om te doen. Ik ben heel goed begeleid en opgevangen door mijn medespelers. Mocht het altijd zo zijn, ik deed niets anders meer. We zien wel, ik wil nog verschillende dingen doen.”

Droomde je er altijd al van om te acteren?

Van de Winkel: “Stiekem wel, al wist ik niet dat ik er effectief mijn job van zou kunnen maken. Vroeger wilde ik juf worden. Of K3, of dolfijnentrainster. Toen corona uitbrak, heb ik me wat beziggehouden thuis op mijn gitaar. Ik vond muziek maken leuk, zo heb ik ontdekt dat het conservatorium bestond. Ik heb auditie gedaan, en voilà. Ik heb het gevoel dat ik altijd per toeval overal in struikel. Daar ben ik heel dankbaar voor. Hopelijk blijft dat duren.”

Was dat voor u ook een kinderdroom om te acteren, Annie?

Geeraerts: “Mijn ouders zaten in het amateurtoneel, en als klein meisje ben ik overal mee naartoe gegaan. Tot ik zes jaar was, en naar school moest. Wel bleef ik gedichten voordragen, en tijdens de oorlog bleef ik naar de muziekschool in Borgerhout gaan voor voordracht. Op het jeugdtheater zochten ze jonge mensen, en mijn vader vroeg: ‘Zou je dat niet eens proberen?’ Ik ben auditie gaan doen. Ze zouden me iets laten weten, maar toen ik in augustus nog niets wist, dacht ik dat ik het mocht vergeten. Tot ik door een acteur bij de directrice van het jeugdtheater werd gesommeerd. Ik heb een contract gekregen en ben er 39 jaar gebleven. Het is altijd een voorliefde gebleven, al werd er op neergekeken. ‘Voor de kindjes wat spelen, maar wat doe je dan voor je brood te verdienen?’”

Van de Winkel: “Bij musical is dat ook, dat men zegt dat het niet echt acteren is, terwijl het net een verhaal op drie verschillende manieren brengt.”

Geeraerts: “Soap was in het begin hetzelfde liedje. Een acteur die lesgaf, verbood zijn leerlingen om te acteren in een soap, of ze vlogen buiten. Het is net de beste leerschool. Net als het jeugdtheater. Je moest alles kunnen spelen.”

‘Familie’ was de eerste Vlaamse soap. Hoe voelt dat voor u om mee die pioniersrol gedragen te hebben?

Geeraerts: “Ik ben daar heel blij mee. Ook het Antwerps Theater, daar heb ik mee mijn schouders onder gezet toen het nog in zijn kinderschoenen stond. Dat geeft dan zo’n voldoening als dat lukt. Ik ben er eigenlijk wel fier op. (glimlacht) Maar ik sta er niet echt bij stil. Wel heb ik het gevoel – dat zeg ik ook tegen jongere mensen – je moet iets kunnen, maar je moet ook veel geluk hebben.”

Van de Winkel: “Klopt, ik heb veel geluk gehad met dit.”

Geeraerts: “Ik ook. En als je dan als jonge acteur erkenning krijgt, doet dat wel iets met je. Met Kleine Hendrik, de jeugd van Conscience schreven de kranten: ‘Zij speelt het niet, zij is het’. Op de Meir in Antwerpen hing dan zo’n grote foto. Dan mag je niet gaan zweven, wat ik nooit heb gedaan. Ik heb er veel op een pedestal zien gezet worden, ze zijn er allemaal afgevallen. (tegen Jozefien) Dus niet beginnen te zweven.”

Van de Winkel: “Ik ga dat onthouden.”

Goede raad om mee te eindigen. Maar Annie, wat mag ik u nog wensen voor uw 100ste verjaardag?

Geeraerts: “Dat ik gezond mag blijven. Als dat er is, kan je alles aan. En tot hier toe (klopt op tafel) is dat goed.”