Christine krijgt haar mama niet te pakken – en wat begint als een kleine ongerustheid, verandert snel in pure paniek
📵 Christine krijgt haar mama niet te pakken – en wat begint als een kleine ongerustheid, verandert snel in pure paniek
Christine zit aan tafel, haar telefoon in de hand, terwijl ze voor de derde keer op een kwartier het nummer van haar moeder draait.
📞 “De persoon die u probeert te bereiken, is momenteel niet beschikbaar…”
Weer die koude voicemailstem.
In het begin haalt Christine nog opgelucht adem.
Greet zal wel bezig zijn, zegt ze tegen zichzelf.
Misschien staat ze in de keuken. Misschien slaapt ze. Misschien is haar gsm leeg.
Maar dan belt ze opnieuw.
En opnieuw.
En opnieuw.
Deze keer trillen haar vingers.
De stilte aan de andere kant van de lijn voelt plots… onnatuurlijk.
Alsof er meer speelt dan een vergeten telefoon.
Christine loopt door de woonkamer, onrustig, haar adem oppervlakkig.
Ze probeert rationeel te blijven.
Ze probeert zichzelf toe te spreken.
“Rustig. Het is oké. Ze is gewoon… druk. Ze belt zo wel terug.”
Maar haar ogen verraden haar.
Ze gelooft geen woord van wat ze zegt.
Want diep vanbinnen voelt Christine een knoop die steeds harder wordt.
Een voorgevoel.
Een angst die opkomt vanuit dezelfde plek die haar al eerder heeft gewaarschuwd.
💥 Dit voelt niet goed.
Dit voelt verkeerd.
Ze opent haar berichten-app. Geen antwoord.
Ze checkt of Greet online is geweest. Niets.
Ze belt nog eens — haar stem slaat over wanneer ze fluistert:
“Mama… neem alsjeblieft op.”
Maar opnieuw: voicemail.
Op dat moment kantelt alles.
Christine houdt de telefoon tegen haar borst, ademt diep in, maar haar lippen beven.
Is Greet gevallen?
Heeft ze te veel hooi op haar vork genomen?
Heeft ze iemand tegengekomen?
Of… probeert ze Christine bewust te vermijden?
De vragen blijven rondzoemen en nemen toe in intensiteit.
En voor het eerst in lange tijd laat Christine toe dat ze bang is — écht bang.
Want wat als dit niet gewoon een stilte is?
