Angstzweet in de saus en baarmoederlijke spraakverwarring: dit was ‘Celebrity MasterChef’ deel 6

Welk gerecht deed ons het meest likkebaarden?

Maak een mooi, smaakvol en verrassend gerecht met zeven ingrediënten. Zo bedrieglijk eenvoudig was de premisse van aflevering zes. Improviseren was de boodschap. Dat lukte nét iets beter bij de ene chef dan bij de andere.

Als iemand al bewees dat je met een droge humor en een frisse knolselder de wereld kunt veroveren, dan was het Amelie Albrecht. Haar vegetarische lasagne was geen flauw afkooksel van een Italiaanse klassieker, maar een kleurrijk statement op een bord. Met een gedurfde combinatie van tempeh, tomaat en knolselder bouwde ze een toren die er zo strak en smakelijk uitzag dat de gemiddelde keukenarchitect er stikjaloers op zou worden. Inge Waeles moest zelfs zo diep in haar arsenaal aan opmerkingen duiken dat ze uiteindelijk niet verder kwam dan: “Misschien een blaadje basilicum méér?”

Aan de andere kant van het smaakspectrum bevond zich Loredana Falone. Zij mikte op de sterren met roggevleugel, maar bleef ergens halverwege de polder steken. De vis zelf zag er weliswaar uit om bij weg te smelten, maar de presentatie werd ontsierd door een onnozel torentje van courgette. Een klassiek geval van: je kan het meisje wel uit Italië halen, maar de toren van Pisa niet uit het meisje.

De basisbeginselen van de Vlaamse polderkeuken bleken haar ook onbekend. Karnemelk, bieslook en aardappelen? Een heilige drievuldigheid voor uitstekende puree, maar voor Loredana bleek het een onneembare vesting. Ze mocht haar immuniteitspin op zak houden, maar de waarschuwing van de jury was duidelijk: dit was met de hakken over de sloot. En in de keuken van MasterChef staat “bijna goed” gelijk met de kortste weg naar de uitgang.

Wie kwam er het origineelst uit de hoek?

Donald ‘Donnie’ Ellerström alvast niét. Die kreeg eerste keus bij de winkelkar, maar besloot dat zijn culinaire horizon perfect samenviel met die van een gemiddelde student op kot: noedels en friteuse. Dat bleek natuurlijk ook zijn succesvol beproefd recept uit de vorige afleveringen. Onder de tegeltjeswijsheid ‘Al is het leven nog zo zuur, alles smaakt beter uit de frituur’ huldigde hij andermaal de middelmaat.

Iets verderop probeerde Anastasya Chernook te ontwarren wat placenta in een gerecht met kotelet kwam doen. Zij bereidde gemarineerde varkenskotelet met erwtencrème, saus van roquefort en polenta die ze per abuis herdoopte. De presentatie deed Peter Goossens denken aan de jaren zeventig, maar goed: de cuisson van het vlees zat toch goed. Baarmoeders keuken bleek verder ook weer niet zó smakelijk: op zowat elke hap viel wel iets aan te merken door de jury.

De echte verrassing? Ben Weyts. De man leek nog nooit een scheermesje van dichtbij te hebben gezien – althans niet in de keuken – maar gokte zich met een portie venkel naar een ‘MasterChef-waardig’ oordeel van de driekoppige jury. Amelie Albrecht verwoordde het treffend, met rollende ogen: “Ben is die ene in de klas die zegt dat hij niet gestudeerd heeft, maar met 18 op 20 naar huis gaat.” Een politieke overwinning op een bordje, zeg maar.

Wat vonden we het minst smakelijk?

“Het begint hier naar élimination te stinken”, klonk het defaitisme bij Pierre Boeraeve. “Mijn tofu is precies een verkleurde schotelvod en de marinade ziet eruit als vocht uit een putteke.” Het gerecht leek ook navenant te smaken, sprak Goossens’ gezicht boekdelen.

Als ode aan Ruben Van Gucht haalde Albrecht de mandoline nog eens boven in de keuken. Je zag de jury gelijk groen uitslaan. Groéner alleszins dan de korianderolie van Bart Hollanders die per ongeluk een handvol zout meekreeg. Uiteindelijk zag je hem veel te lang hannesen boven iets wat steeds meer op een drabbige, beige pestosaus begon te lijken. Inge Waeles sloeg het drama gade en concludeerde in een dialect dat wij zonder ondertitels amper begrepen: “Hj’is oan ’t fikkel’n. Briel’n en ne pot brokk’n.“

Het resultaat bij Bart Hollanders was treurig. Makreeltoastjes met cottage cheese en bloemkool: een uur lang prutsen aan deze banale appetizer? Geef onze portie maar aan Fikkie. In de eliminatieronde zorgde hij andermaal voor oprispend maagzuur. Profuus zwetend zag je hem druppen boven zijn bechamelsaus. Het zorgde gelukkig voor een geinig beeld: zijn betrapte blik, spiedend naar camera en jury, was goud waard.

Wat viel ons het meest op?

Dat de eliminatieproef een struikelblok van formaat was. De opdracht? De heilige vol-au-vent. Zoals De Morgen al eerder haarfijn analyseerde, is dit een gerecht waar ambacht en productkennis elkaar ontmoeten. In de handen van een klunzige koksmuts smaakt het vooral naar gemiste kansen.

De jury had evenwel een sadistisch extraatje bedacht: nostalgie was verboden. Geen koninginnehapje “van de bomma”, zoals Michaël Rewers stipuleerde. “Verbijster ons binnen drie kwartier met een reconstructie”, gooide Goossens nog wat olie op het vuur. De kip, champignons, het gehakt en bladerdeeg moesten ze ook verplicht gebruiken.

Anastasya ging voor een maaltijdsoep, Pierre voor een vleesbroodje en Bart voor een lasagne-millefeuille. Op papier klonk het als een culinaire revolutie, op het bord bleek de saus bij de heren vooral een serieuze misser.

Wie wint er, wie valt er af?

Anastasya wankelde in aflevering zes. Maar ze herpakte zich in de eliminatieproef. Haar soep bleek te waterig, maar de smaakbalans zat goed. Genoeg om haar schort te redden.

Pierre overleefde dankzij een origineel vleesbroodje, ook al was de saus even flets als een gemiddeld Belgisch compromis. De grote verliezer was Bart, wiens “Mille-Faux” (alle bladerdeeg: verbrand) hem fataal werd. De acteur bleef lachen tot het bittere einde, maar zelfs zijn legendarische humor kon het resultaat niet verbloemen. Pierre reageerde evenwel met een oprecht verbaasd “écht?”, toen Bart de keuken moest verlaten. Die laatste kreeg nog wat advies van een lichtjes ontroerde Anastasya mee: “Gij moet gewoon chill leren koken.” Een wijsheid die je ook graag zou meegeven aan eenieder die vermoedt dat placenta en polenta hetzelfde zijn.