💔 FANS MAKEN ZICH GROTE ZORGEN OM CELIEN HERMANS: Haar cryptische bekentenis over het immense verdriet na Margriets overlijden komt hard binnen

Sinds het overlijden van Margriet Hermans probeert haar dochter Celien stap voor stap opnieuw haar plaats te vinden op het podium en in het dagelijkse leven. Voor de buitenwereld toont ze zich moedig, professioneel en dankbaar voor alle steun. Maar achter haar glimlach schuilt een verdriet dat veel dieper lijkt te gaan dan ze tijdens haar optredens laat zien.

Een opvallende boodschap van Celien heeft haar volgers daarom bijzonder geraakt. Ze beschreef hoe de wereld na de dood van haar moeder gewoon bleef doordraaien, terwijl haar eigen leven plotseling leek stil te staan.

Die ene zin zegt misschien meer dan een lange verklaring ooit zou kunnen.

Fans vragen zich af hoe het werkelijk met Celien gaat nu de drukte rond de uitvaart en de eerste eerbetonen langzaam voorbij is. Want juist wanneer iedereen opnieuw naar zijn gewone leven terugkeert, begint voor nabestaanden vaak de moeilijkste periode: het besef dat hun geliefde niet meer terugkomt.

“Terwijl de wereld bleef doordraaien, stopte de mijne”

Na een korte periode van stilte deelde Celien eind juni een emotionele boodschap over de weken na Margriets overlijden.

“De voorbije weken heeft het leven even stilgestaan”, schreef ze. Daarna verbeterde ze zichzelf met woorden die bij veel mensen hard binnenkwamen: het voelde alsof de wereld bleef doordraaien, terwijl die van haar stopte.

Celien maakte niet duidelijk of ze daarmee één specifiek moment bedoelde. Was het de dag waarop haar moeder de diagnose kreeg? Het moment waarop Margriet besloot haar levenseinde zelf in handen te nemen? Of de stilte die volgde nadat Celien haar mama definitief moest loslaten?

Precies dat onuitgesprokene maakt de boodschap zo aangrijpend.

De zangeres kondigde tegelijkertijd aan dat ze opnieuw wilde optreden. Niet omdat het verdriet verdwenen was, maar omdat muziek en contact met het publiek haar mogelijk een houvast konden bieden. “Samen het leven vieren, dat is wat telt”, liet ze weten. Celien deelde die openhartige boodschap bij de hervatting van haar activiteiten.

Margriet was veel meer dan haar moeder

Om de omvang van Celiens verdriet te begrijpen, moet men weten hoe intens haar band met Margriet was.

Voor Vlaanderen was Margriet een zangeres, televisiepersoonlijkheid, voormalige politica en een vrouw die nooit bang was om haar mening te geven. Voor Celien was ze echter veel meer.

Margriet was haar moeder, maar ook haar beste vriendin, veilige haven, eerlijkste klankbord, grootste supporter en strengste criticus. Ze werkten samen, stonden samen op het podium en deelden niet alleen hun familieleven, maar ook hun muzikale dromen.

Celien omschreef haar mama na haar overlijden als “mijn alles”.

Het wegvallen van Margriet betekende daardoor niet alleen het verlies van een ouder. Celien verloor tegelijkertijd haar vertrouwenspersoon, collega, mentor en de vrouw die haar beter kende dan wie dan ook.

Overdag kan een agenda gevuld worden met repetities, interviews en optredens. Maar aan het einde van de dag blijft de persoon aan wie ze vroeger alles vertelde plots onbereikbaar.

Een diagnose die alles veranderde

Eind april kreeg Margriet te horen dat ze kanker had. Half mei werd duidelijk dat het om een zeldzaam en complex neuro-endocrien carcinoom ging, met beperkte behandelingsmogelijkheden.

De familie maakte de diagnose pas op 19 mei publiek bekend. Margriet legde onmiddellijk al haar optredens en publieke activiteiten stil. Op haar uitdrukkelijke verzoek bleef Celien aanvankelijk wel optreden.

Zelfs tijdens haar ziekte dacht Margriet dus nog aan de carrière en toekomst van haar dochter.

Artsen begonnen sneller dan gepland met chemotherapie, maar Margriet was op dat moment al ernstig verzwakt. Haar energie nam snel af en de pijn en het lichamelijke ongemak werden steeds zwaarder.

Door het beperkte vooruitzicht op een leven met voldoende kwaliteit nam Margriet uiteindelijk de beslissing om ook over haar levenseinde zelf de regie te behouden.

Op 3 juni overleed ze op 72-jarige leeftijd.

Het ging allemaal zo snel dat nauwelijks twee weken lagen tussen de publieke bekendmaking van haar ziekte en haar overlijden. Voor het publiek kwam het nieuws als een schok. Voor Celien en haar vader Frank waren die dagen gevuld met afscheid nemen van de vrouw rond wie hun leven draaide.

Tot ze moesten loslaten

Celien vertelde later dat het gezin de laatste weken zeer bewust samen had beleefd. Ze huilden, lachten, haalden herinneringen op en hielden elkaars handen vast.

Ze bleven elkaar vasthouden tot loslaten onvermijdelijk werd.

Zelfs tijdens haar afscheid bleef Margriet volgens haar dochter vooral mama: bezorgd om de mensen van wie ze hield, dankbaar voor haar leven en sterk tot het einde.

Dat bewuste afscheid kan later troost bieden, maar het neemt de pijn niet weg. Integendeel: herinneringen aan die laatste gesprekken kunnen zich onverwacht opnieuw aandienen.

Een lied, een foto, een stoel of een simpele vraag die Celien vroeger zonder nadenken aan haar moeder zou hebben gesteld, kan plots het volledige gemis opnieuw voelbaar maken.

Na de uitvaart begon de stilte

Op 10 juni werd Margriet tijdens een publieke plechtigheid in Merksplas begraven. Vrienden, collega’s en bewonderaars kwamen afscheid nemen.

Celien sprak haar moeder tijdens de ceremonie toe. Ondanks haar verdriet slaagde ze erin om haar woorden voor te lezen en de plechtigheid op een waardige manier af te sluiten.

De dag daarna bedankte ze iedereen die haar en haar vader had gesteund. Ze schreef dat Margriet zelfs bij haar afscheid opnieuw mensen had samengebracht.

Maar na een uitvaart vertrekt iedereen uiteindelijk weer naar huis.

De bloemen blijven nog even staan. De berichten blijven binnenkomen. Daarna wordt het stiller. Juist dan dringt vaak door dat de afwezigheid definitief is.

Voor Celien betekende dat ook dat ze moest nadenken over een toekomst waarin ze haar carrière zonder haar moeder moest voortzetten.

Terugkeren naar het podium zonder Margriet

Celien schortte haar optredens aanvankelijk op tot eind juni. Toen ze besloot terug te keren, gebeurde dat met gemengde gevoelens.

Muziek was altijd iets wat ze met haar moeder deelde. Optreden kan daardoor tegelijk troostend en bijzonder pijnlijk zijn. Op het podium voelt Celien mogelijk de energie die Margriet haar altijd meegaf, maar na afloop ontbreekt degene die vroeger haar eerlijke mening gaf.

Haar geplande eerste comeback werd door de extreme hitte afgelast. Hoewel Celien begrip toonde voor die beslissing, gaf ze toe dat ze erg naar het optreden had uitgekeken. Haar daadwerkelijke terugkeer volgde kort daarna.

Sindsdien staat ze opnieuw voor haar publiek en neemt ze deel aan verschillende eerbetonen voor haar moeder. Toch betekent terugkeren naar het werk niet dat het rouwproces voorbij is.

Een glimlach op het podium kan naast verdriet bestaan. Sterk zijn en tegelijkertijd breekbaar zijn, sluiten elkaar niet uit.

Duizenden margrietjes voor mama

Tijdens VRT Zomerhit werd een groot eerbetoon aan Margriet georganiseerd. Vlaanderen werd opgeroepen om margrietjes van crêpepapier te maken en naar de pier in Blankenberge te brengen.

Celien mocht het eerbetoon officieel onthullen en trad ook op tijdens de eerste televisieshow. Voor haar was dat ongetwijfeld een bijzonder dubbel moment: omringd worden door duizenden bloemen voor haar moeder, terwijl Margriet zelf voor het eerst niet in Blankenberge aanwezig kon zijn.

In 2022 had Margriet daar nog de Zomerhit gewonnen met Lekker blijven hangen. Enkele jaren later stond haar dochter op dezelfde plek om haar te herdenken. VRT nodigde heel Vlaanderen uit om Margriet symbolisch opnieuw bij Zomerhit aanwezig te laten zijn.

Celien probeert met dergelijke momenten de herinnering aan haar moeder levend te houden. Maar ieder eerbetoon confronteert haar tegelijkertijd opnieuw met de reden waarom het georganiseerd wordt.

Waarom de woorden bezorgdheid oproepen

De bezorgdheid rond Celien komt vooral voort uit het contrast tussen haar publieke kracht en de kwetsbaarheid in haar boodschappen.

Op het podium zingt ze, spreekt ze het publiek toe en probeert ze het leven te vieren. Op sociale media laat ze af en toe zien hoe zwaar de stilte zonder haar mama werkelijk is.

Toch is er op basis van haar publieke verklaringen geen aanwijzing voor een acute gezondheidscrisis. Haar cryptische woorden lijken vooral een rauwe beschrijving van rouw: een proces dat niet in een rechte lijn verloopt en waarvoor geen vaste einddatum bestaat.

De ene dag kan iemand lachen om een mooie herinnering. De volgende dag kan een klein detail voldoende zijn om opnieuw volledig overspoeld te worden door verdriet.

Dat Celien opnieuw optreedt, betekent niet dat ze “over” het verlies heen is. Het kan juist haar manier zijn om ermee te leren leven.

Niet alleen een moeder, maar haar thuis

Toen Celien het overlijden van Margriet bekendmaakte, schreef ze dat haar moeder voor haar “thuis” was.

Die omschrijving maakt duidelijk waarom het verlies zo ontwrichtend is. Een thuis is de plek waar je zonder uitleg jezelf kunt zijn. Waar iemand aan één blik genoeg heeft om te weten wat er speelt. Waar je naartoe gaat wanneer het leven te zwaar wordt.

Celien moet nu leren verder te leven zonder die vertrouwde plek in menselijke vorm.

Haar vader Frank deelt hetzelfde verlies en samen proberen ze de herinneringen aan Margriet te bewaren. De vele steunbetuigingen uit Vlaanderen bieden warmte, maar kunnen de leegte binnen het gezin niet vullen.

De zwaarste periode moet misschien nog komen

In de eerste weken na een overlijden worden nabestaanden omringd door mensen, praktische afspraken en publieke steun. Daarna hervat de buitenwereld haar normale ritme.

Verjaardagen, feestdagen, nieuwe optredens en persoonlijke mijlpalen volgen. Het zijn momenten waarop het gemis opnieuw scherp kan worden.

Voor Celien zullen er nog veel eerste keren komen: een eerste verjaardag zonder mama, een eerste nieuwjaar, een nieuw lied waarop Margriet nooit meer zal reageren en een groot optreden zonder haar vertrouwde aanwezigheid achter de schermen.

Misschien was dat wat Celien bedoelde toen ze schreef dat haar wereld was gestopt, terwijl alles om haar heen gewoon doorging.

De glimlach vertelt niet het hele verhaal

Celien Hermans blijft zingen, werken en haar moeder eren. Daarmee toont ze een enorme veerkracht. Maar haar meest recente woorden maken ook duidelijk dat die kracht niet verward mag worden met de afwezigheid van pijn.

Achter ieder eerbetoon zit een dochter die haar mama mist.

Achter iedere glimlach op het podium bevindt zich iemand die vroeger na afloop kon bellen om te vragen: “En, mama, wat vond je ervan?”

Dat telefoontje zal niet meer komen.

Maar in haar muziek, haar humor en haar ontembare drang om door te gaan, draagt Celien iets van Margriet met zich mee.

De wereld draait inderdaad verder. Alleen moet Celien nog ontdekken hoe ze daarin opnieuw kan meedraaien zonder de vrouw die altijd haar thuis was. 🕯️