Een telefoontje van zijn schoondochter veranderde alles. De 23-jarige Jille Verleysen-Moerman was aan het werk in het OXY-gebouw in het centrum van Brussel toen daar een verwoestende brand uitbrak. Zijn familie kon hem niet bereiken, maar bleef zich aanvankelijk vastklampen aan de hoop dat hij ergens veilig geëvacueerd was.

Misschien werkte zijn telefoon niet. Misschien was hij in alle chaos naar een andere locatie gebracht. Misschien zou hij ieder moment bellen en zeggen dat alles goed met hem ging.

Maar toen de politie enkele uren later bij het bedrijf van Jille verscheen, voelde zijn vader Franky onmiddellijk dat er iets verschrikkelijks was gebeurd. Wat de agenten vervolgens vertelden en van hem vroegen, liet zijn laatste hoop verdwijnen.

Een gewone werkdag eindigde in een nachtmerrie

Jille was samen met drie collega’s bezig met werkzaamheden aan de liftinstallatie in het OXY-gebouw aan het De Brouckèreplein. Het grote complex werd grondig gerenoveerd en moest onder meer woningen, commerciële ruimtes en kantoren huisvesten.

Op dinsdag 14 juli brak in de ochtend brand uit in het gebouw. Het vuur ontstond op een van de lagere verdiepingen en verspreidde zich via de liftschachten verder naar beneden.

Honderden aanwezige arbeiders moesten het gebouw zo snel mogelijk verlaten. Voor Jille en vijf andere werknemers kwam de hulp echter te laat. Hun lichamen werden later in of bij een lift in een van de schachten aangetroffen.

Volgens de officiële informatie konden ongeveer 250 werknemers worden geëvacueerd. Zes mensen kwamen om en twee zwaargewonde slachtoffers werden met ernstige brandwonden naar gespecialiseerde ziekenhuizen gebracht. De precieze oorzaak en het volledige verloop van de brand worden nog onderzocht. Het Brusselse Arbeidsauditoraat benadrukt dat er nog geen conclusies kunnen worden getrokken over mogelijke verantwoordelijkheden.

Jilles vriendin kreeg hem niet meer te pakken

Terwijl de hulpdiensten massaal uitrukten, zag Jilles vriendin Anoah de eerste berichten over de brand verschijnen.

Ze wist dat haar vriend in het getroffen gebouw aan het werk was. Toen hij niet reageerde op haar telefoontjes en berichten, nam haar bezorgdheid snel toe. Ze belde Franky om te vragen of hij misschien al iets van zijn zoon had gehoord.

Ook Franky kreeg geen contact.

Toch probeerde hij zijn schoondochter aanvankelijk gerust te stellen. Op grote bouwplaatsen is het bereik niet altijd goed. Bovendien kon Jille door de evacuatie zijn telefoon kwijtgeraakt zijn of geen gelegenheid hebben om te antwoorden.

Er waren nog verschillende onschuldige verklaringen mogelijk.

Maar naarmate de tijd verstreek en niemand iets van Jille hoorde, werd het steeds moeilijker om aan die verklaringen vast te houden.

Familie wachtte in ondraaglijke onzekerheid

Franky besloot naar Alken te gaan, waar het kleine bedrijf gevestigd is waarvoor Jille werkte. Ook daar wist men aanvankelijk niet waar de vier werknemers waren gebleven.

Voor de familie begon een urenlange, ondraaglijke periode van wachten.

In het nieuws verschenen beelden van rook boven het gebouw, brandweervoertuigen en hulpverleners rond de afgesloten werf. Er werd gesproken over vermiste arbeiders en een lift die door het vuur getroffen was.

Maar zolang niemand officieel bevestigde dat Jille bij de slachtoffers was, bleef er hoop.

Elke telefoon die overging kon het verlossende bericht brengen. Iedere nieuwe update kon betekenen dat hij levend gevonden was.

Franky probeerde zich vast te houden aan die mogelijkheid. Een vader wil immers niet geloven dat zijn kind er niet meer is zolang dat niet onomstotelijk vaststaat.

Toen verschenen rond 13.00 uur politieagenten bij het bedrijf.

Het politiebezoek veranderde alles

Voor Franky voelde hun komst onmiddellijk als een slecht voorteken.

De agenten vertelden dat de vier collega’s nog altijd niet waren gevonden. Vervolgens werd Franky gevraagd DNA af te staan, zodat onderzoekers de aangetroffen slachtoffers konden identificeren.

Dat verzoek maakte de verschrikkelijke werkelijkheid plots bijna onontkoombaar.

“Vanaf dat moment verdween ook het laatste sprankeltje hoop”, vertelde hij later over dat ogenblik.

Jille was op dat moment nog niet formeel geïdentificeerd, maar zijn vader begreep wat de combinatie van feiten betekende: er waren zes lichamen aangetroffen en precies zes arbeiders werden vermist.

De officiële identificatieprocedure moest nog plaatsvinden, maar emotioneel wist de familie genoeg.

Hun zoon, partner, vriend en collega zou niet meer thuiskomen.

Jille had nog een heel leven voor zich

De tragedie wordt nog aangrijpender door alles wat Jille kort voor zijn dood had opgebouwd.

Hij was pas 23 jaar oud en werkte al ongeveer vier jaar voor het metaalbedrijf. Collega’s kenden hem als een jonge bouwvakker die zijn verantwoordelijkheden serieus nam en samen met zijn team aan complexe liftconstructies werkte.

Ook privé leek een nieuw hoofdstuk te beginnen.

Jille en zijn vriendin hadden onlangs samen een huis gekocht. Ze keken uit naar hun toekomst, deelden hun leven met twee honden en waren bezig met alle praktische en spannende zaken die bij een eigen woning horen.

De aankoop betekende papierwerk, afspraken bij de notaris en nieuwe verantwoordelijkheden. Maar bovenal betekende het dat Jille en Anoah samen plannen maakten.

Plannen voor de komende maanden.

Plannen voor hun huis.

Plannen voor een leven dat plotseling werd afgebroken.

Hun laatste barbecue werd een kostbare herinnering

Slechts enkele dagen voor de brand was de familie nog samen geweest voor een barbecue.

Toen leek alles nog normaal. Er werd gegeten, gelachen en gepraat over het nieuwe huis van Jille en zijn vriendin. De familie maakte grapjes over de stapel documenten die bij een woningaankoop komt kijken en over alle verantwoordelijkheden die de jonge eigenaar voortaan zou dragen.

Niemand kon vermoeden dat dit een van hun laatste gezamenlijke momenten zou worden.

Voor Franky is vooral de trots van die dag blijven hangen. Hij zag hoe zijn zoon op eigen benen stond, werkte, een relatie opbouwde en zijn eerste woning had gekocht.

Jille had hem een trotse vader gemaakt.

Dat gevoel, zegt Franky, kan zelfs de brand hem niet afnemen.

De barbecue die toen een gewone familiebijeenkomst leek, is nu een herinnering van onschatbare waarde. De gesprekken die misschien alledaags aanvoelden, worden plots woorden die de nabestaanden voor altijd willen bewaren.

“Ik hoop dat hij niet te veel heeft geleden”

Naast het verdriet leeft bij Franky een vraag waarop hij mogelijk nooit een volledig antwoord krijgt: wat heeft zijn zoon tijdens de brand meegemaakt?

Volgens berichtgeving waren Jille en zijn drie collega’s liftdeuren aan het installeren toen de brand zich via de liftschacht verspreidde. Er wordt gemeld dat de liftconstructie door het vuur naar beneden kwam, maar het officiële technische onderzoek moet nog vaststellen hoe de gebeurtenissen zich precies hebben afgespeeld.

Voor een vader is die onzekerheid bijna niet te dragen.

Franky hoopt vooral dat het snel is gegaan en dat zijn zoon niet lang heeft geleden. Ook weet hij nog niet of een laatste afscheid mogelijk zal zijn, omdat de slachtoffers mogelijk zwaar verminkt zijn geraakt.

“Mijn fantastische zoon leeft niet meer”, zei hij over het besef waarmee de familie nu verder moet. RTL Nieuws tekende zijn aangrijpende verhaal op.

Vier collega’s tegelijk weggerukt

De brand heeft niet alleen Jilles familie getroffen. Ook op zijn werkplek is de verslagenheid enorm.

Het bedrijf waarvoor hij werkte, telt slechts een klein aantal werknemers. Vier van hen kwamen bij dezelfde ramp om het leven. Voor de overgebleven collega’s betekent dit dat in één ochtend een groot deel van hun hechte team werd weggevaagd.

Ze kwamen na de ramp samen in de loods, maar wisten nauwelijks wat ze moesten doen. De werkplek waar normaal machines draaien en opdrachten worden voorbereid, werd plots een plaats van rouw.

Iedere gereedschapskist, lege stoel en onafgewerkte taak herinnert hen aan de mannen die niet meer zullen terugkomen.

Zes families wachten op antwoorden

De zes dodelijke slachtoffers hadden de Belgische of Roemeense nationaliteit. Achter ieder slachtoffer staat een familie die op een gewone ochtend afscheid nam van iemand die naar zijn werk vertrok.

Niemand verwacht dat een werkdag eindigt met een bezoek van de politie.

Het Brusselse Arbeidsauditoraat, de inspectie Toezicht op het Welzijn op het Werk en gespecialiseerde deskundigen onderzoeken de plaats van de brand. Zij moeten onder meer achterhalen waar het vuur precies ontstond, hoe het zich via de liftschachten kon verspreiden en waarom de arbeiders niet meer konden ontsnappen.

Ook wordt onderzocht of de veiligheidsvoorschriften correct werden nageleefd en of er sprake is van strafrechtelijke verantwoordelijkheid.

Zolang het technische onderzoek niet is afgerond, kan daarover geen betrouwbare conclusie worden getrokken. Voor de families zijn antwoorden echter van cruciaal belang.

Zij willen niet alleen weten dát hun dierbaren zijn gestorven, maar ook hoe dit kon gebeuren en of de ramp voorkomen had kunnen worden.

Van toekomstplannen naar een onvoorstelbaar afscheid

Voor Anoah is het huis dat ze samen met Jille kocht plots geen symbool van een nieuw begin meer. De kamers die gevuld moesten worden met meubels, geluiden en gezamenlijke herinneringen dragen nu het gewicht van een toekomst die niet meer zal plaatsvinden.

Voor Franky blijft het beeld van zijn zoon tijdens de laatste barbecue bestaan: jong, gelukkig en klaar om verantwoordelijkheid te nemen voor zijn eigen woning.

Daar wil hij zich aan vasthouden.

Niet alleen aan de beelden van rook en hulpdiensten. Niet alleen aan het moment waarop de politie binnenkwam. En niet alleen aan het DNA dat hij moest afstaan.

Hij wil Jille herinneren als de zoon die hem trots maakte.

Een vader die zijn kind nooit had mogen verliezen

De brand in het OXY-gebouw kostte zes mensen het leven, maar achter dat dodental bevinden zich zes afzonderlijke verhalen.

Jille was niet alleen “een van de slachtoffers”. Hij was een 23-jarige jongeman met een vriendin, twee honden, collega’s die hem waardeerden en een vader die trots naar hem keek.

Hij had net een huis gekocht en dacht aan alles wat nog moest beginnen.

Toen de politie bij zijn werkgever aanbelde, verdween voor Franky het laatste sprankje hoop. Toch blijft er iets wat geen agent, geen brand en geen tragisch nieuws hem kan afnemen: de liefde voor zijn zoon en de trots die hij tijdens hun laatste dagen samen voelde.

Jille zal nooit meer door de deur van zijn nieuwe huis stappen.

Maar voor Franky zal hij altijd de fantastische zoon blijven die hem een fiere papa maakte.