Ze probeert opnieuw vooruit te kijken, ze staat weer op het podium en ze glimlacht opnieuw… maar achter die glimlach schuilt een gemis dat steeds harder lijkt binnen te komen. Celien Hermans vertelt openhartig over de leegte die haar moeder Margriet achterliet.

Sommige verliezen worden niet kleiner wanneer de dagen voorbijgaan.

Soms gebeurt juist het tegenovergestelde.

Hoe langer iemand er niet meer is, hoe duidelijker wordt hoeveel ruimte die persoon vroeger in je leven innam.

Voor Celien Hermans lijkt dat gevoel steeds sterker te worden.

Haar mama Margriet Hermans overleed op 3 juni 2026, amper enkele weken nadat bekend was geworden dat ze met een zeldzame en bijzonder agressieve vorm van kanker kampte. De ziekte evolueerde razendsnel. Op 10 juni nam Celien tijdens de uitvaart op indrukwekkende wijze afscheid van haar moeder.

En hoewel Celien sindsdien opnieuw probeert te zingen, op te treden en haar leven verder te zetten, blijft één vraag als een stille schaduw aanwezig:

Hoe ga je verder wanneer de persoon die altijd je veilige plek was, er plots niet meer is?

💔 “Je was m’n alles…”

Na het afscheid van haar moeder deelde Celien woorden die meteen duidelijk maakten hoe diep het verlies haar raakte.

“Je was m’n alles, ik ga je zo ontzettend hard missen.”

Het was geen grote verklaring, geen zorgvuldig voorbereide boodschap.

Het was simpelweg een dochter die haar moeder kwijt was.

En misschien is juist daarom die boodschap zo aangrijpend.

Tijdens haar afscheidsrede sprak Celien bovendien over Margriet als haar “aller-, aller-, allerliefste mamaatje” en gaf ze toe dat ze nog niet wist hoe haar leven zonder haar moeder verder moest.

“Hoe mijn leven zonder jou verder moet: dat weet ik nog niet.”

Die woorden krijgen, naarmate de tijd verstrijkt, misschien alleen maar meer betekenis.

Een moeder die altijd dichtbij was

De band tussen Celien en Margriet was bijzonder hecht.

Nog enkele maanden voor haar overlijden vertelde Celien hoe hun relatie doorheen de jaren was veranderd. Toen Celien ouder werd, werden de rollen zelfs gedeeltelijk omgedraaid.

Vroeger was Margriet degene die zich zorgen maakte om haar dochter.

Later werd Celien steeds bezorgder om haar moeder.

“Ik probeer geduldiger en attent te zijn”, vertelde ze daarover.

Het maakt het afscheid des te pijnlijker.

Want plots moest degene die haar moeder probeerde te beschermen, leren leven zonder de vrouw die haar jarenlang zelf had beschermd.

🥀 De leegte na het afscheid

Tijdens de afscheidsplechtigheid hield Celien zich sterk.

Ze sprak over de liefde tussen haar ouders. Ze beloofde haar vader Frank dat ze voor hem zou zorgen. En ondanks haar verdriet probeerde ze zelfs humor in haar woorden te verwerken — precies zoals Margriet dat zelf altijd deed.

Maar uiteindelijk brak de emotie door.

Celien vertelde dat haar moeder voor haar niet zomaar een bekende Vlaamse vrouw, zangeres of televisiepersoonlijkheid was.

Voor haar was Margriet vooral haar thuis.

En dat is misschien de kern van haar verdriet.

Wanneer iemand je thuis is, verdwijnt dat gevoel niet zomaar omdat de begrafenis voorbij is.

🎤 Toch gaat Celien verder

Na een periode waarin haar leven volledig stil leek te staan, besloot Celien haar optredens opnieuw op te nemen.

Ze schreef dat de wereld leek door te draaien terwijl de hare was gestopt. Uiteindelijk wilde ze opnieuw het leven vieren — niet omdat het verdriet verdwenen was, maar juist omdat haar moeder haar dat waarschijnlijk zou hebben gegund.

Dat eerste optreden na het overlijden van Margriet werd dan ook een emotioneel moment.

Celien zong opnieuw.

Maar deze keer was elke noot anders.

Want haar moeder was er niet langer om mee te luisteren.

“Ik zal je zo hard missen…”

Het opvallende is dat Celien haar moeder niet alleen mist tijdens grote momenten.

Het zijn juist de kleine dingen die vaak het hardst aankomen.

Een gesprek.

Een telefoontje.

Een blik.

Een vertrouwde stem.

Een arm rond haar heen.

Een moeder die er gewoon is.

En precies daarom raakt de gedachte aan die “beschermende armen” zo diep. Het gaat niet alleen om fysieke nabijheid. Het gaat om het gevoel dat iemand achter je staat, wat er ook gebeurt.

Dat gevoel moet Celien nu zelf proberen mee te dragen.

😢 Margriet blijft aanwezig

Toch is Margriet niet volledig verdwenen uit het leven van haar dochter.

Celien draagt haar op een andere manier met zich mee.

In haar muziek.

In haar herinneringen.

In de manier waarop ze naar het leven kijkt.

En zelfs op televisie duikt de herinnering aan haar moeder opnieuw op. Recent vertelde Celien bijvoorbeeld met een glimlach hoe Margriet tijdens haar deelname aan De Verraders nauwelijks kon zwijgen over het programma en uiteindelijk tijdens een familiebijeenkomst zelf het geheim verklapte. Het verhaal liet opnieuw zien hoe Margriet was: rechtuit, warm en met haar hart op de tong.

Dat zijn de herinneringen die overblijven.

Niet alleen de laatste moeilijke weken.

Maar ook het lachen.

De ruzies.

De gesprekken.

De kleine familietaferelen.

De liefde.

❤️ Het verdriet verandert, maar verdwijnt niet

Misschien is dat wat Celien nu langzaam ontdekt.

Rouwen betekent niet dat je op een ochtend wakker wordt en plots geen pijn meer voelt.

Het betekent leren leven met een afwezigheid die nooit helemaal zal verdwijnen.

De eerste weken kunnen voelen als een shock.

Daarna komt het moment waarop de wereld opnieuw verdergaat — terwijl degene die je mist niet terugkomt.

En juist dan kan het gemis soms nog harder aankomen.

Celien hoeft haar moeder dan ook niet “los te laten” om verder te kunnen.

Ze kan haar meenemen.

In elke herinnering.

In elk lied.

In elke lach.

En misschien vooral in de manier waarop ze zelf in het leven staat.

🥀 “Ik voel haar nog altijd…”

Tijdens een eerbetoon aan Margriet bij Tien Om Te Zien zei Celien dat ze haar moeder als het ware nog kon voelen glunderen. Ook anderen omschreven Margriet als warm, eerlijk en authentiek.

Dat is misschien de mooiste manier waarop een geliefde kan voortleven.

Niet omdat het verdriet verdwijnt.

Maar omdat de liefde sterker blijkt dan de afwezigheid.

Celien heeft haar moeder verloren.

Maar de dochter die Margriet heeft grootgebracht, is er nog.

En misschien is dat uiteindelijk precies wat Margriet haar heeft meegegeven:

de kracht om door te gaan, zelfs wanneer doorgaan ontzettend moeilijk voelt.

Want de armen van een moeder kunnen op een dag verdwijnen…

maar het gevoel dat je ooit veilig in die armen hebt gelegen, blijft een leven lang.