NA MARGRIETS DOOD KRIJGT DE LIEFDE VAN CELIEN HERMANS EEN ANDERE BETEKENIS: Kris staat naast haar in het zwaarste hoofdstuk… maar vooral wat haar mama ooit over hem zei, raakt nu diep
Sinds het overlijden van Margriet Hermans probeert Celien Hermans stap voor stap haar leven opnieuw vast te pakken. Haar moeder was niet alleen familie, maar ook haar beste vriendin, klankbord en jarenlang haar vaste compagnon op en naast het podium. Toch staat Celien er in deze moeilijke periode niet alleen voor. Al jaren is er één man die haar rust brengt — en uitgerekend Margriet liet ooit weten wat zij écht van hem vond.
Het overlijden van Margriet Hermans heeft een enorme leegte achtergelaten in het leven van haar dochter.
Celien vertelde na het afscheid hoe moeilijk ze het vond om zich een toekomst zonder haar moeder voor te stellen. De twee belden elkaar voortdurend, werkten samen en deelden veel meer dan alleen muziek.
Na Margriets dood stond Celien uiteindelijk opnieuw op een podium.
Maar zelfs tijdens dat eerste optreden was haar moeder nooit ver weg.
Ze koos als eerste nummer zelfs ‘Een vriend’, een lied van Margriet. Later vertelde ze hoe pijnlijk ze het vindt dat haar moeder haar nooit zelf mama zal zien worden.
En precies daar komt Kris opnieuw in beeld.
Kris was er al lang vóór deze donkere periode
In tegenstelling tot sommige verhalen die nu circuleren, is Kris geen nieuwe liefde die Celien pas na het overlijden van haar moeder ontmoette.
De twee zijn al jarenlang samen.
Al in 2022 werd gesproken over een relatie die toen ongeveer drie jaar duurde. Celien omschreef Kris als iemand die haar enorm steunt, haar tot rust brengt en een warm hart heeft voor familie en vrienden.
Dat laatste was voor Margriet blijkbaar bijzonder belangrijk.
Want ook zij had haar schoonzoon al leren kennen.
En haar oordeel was opvallend duidelijk.
Wat Margriet over Kris zei, krijgt nu een heel andere lading
Margriet noemde Kris destijds “een heel aangename jongen” en merkte op dat hij eerder timide was.
Maar vervolgens zei ze eigenlijk het enige wat voor een moeder echt telde:
ze zag dat Celien gelukkig was.
En dat was voor haar het belangrijkste.
Woorden die toen misschien gewoon klonken als de tevreden reactie van een moeder op de nieuwe partner van haar dochter.
Vandaag voelen ze compleet anders.
Want Margriet heeft zelf kunnen zien dat haar dochter iemand naast zich had die haar steun en rust gaf.
Nog vóór haar ziekte.
Nog vóór het afscheid.
Nog vóór Celien plots verder moest zonder de vrouw met wie ze bijna alles deelde.
Samen droomden Celien en Kris van een kindje
En er was nog een toekomstplan waar Margriet alles van wist.
Een kindje.
In maart 2026 vertelde Celien dat zij en Kris stabieler in het leven stonden en actief nadachten over gezinsuitbreiding. In hun woning in Ravels was zelfs al ruimte voorzien voor een kinderkamer.
Celien zei daarbij iets wat achteraf bijzonder aangrijpend klinkt.
Ze droomde stiekem van een dochter.
Waarom?
Omdat ze zelf graag zo’n bijzondere band wilde ervaren als degene die zij met haar eigen moeder had.
En slechts enkele maanden later was Margriet er niet meer.
“Mama zal mij nooit mama zien worden”
Na Margriets overlijden kwam precies die gedachte hard binnen.
Toen Celien eind juni opnieuw optrad, vertelde ze openlijk dat een van de moeilijkste dingen voor haar is dat haar moeder haar niet meer zal meemaken als ze ooit zelf een kind krijgt.
Voor iemand die jarenlang droomde van het moederschap én die droom voortdurend met haar eigen moeder kon bespreken, moet dat besef bijzonder zwaar zijn.
Maar Kris staat nog altijd aan haar zijde.
De man met wie ze die toekomst wilde opbouwen.
De man die Margriet zelf nog heeft leren kennen.
En de man van wie Margriet wist dat hij haar dochter gelukkig maakte.
Eén verhaal over het graf moet wel worden rechtgezet
Online duikt inmiddels ook een veel dramatischer verhaal op: dat Celien pas na Margriets dood “de man van haar leven” zou hebben gevonden en dat hij met een aangrijpend eerste gebaar aan Margriets graf heel Vlaanderen tot tranen bracht.
Voor dat verhaal is momenteel geen betrouwbare bevestiging te vinden.
Wat wel vaststaat, is misschien minstens even emotioneel.
Celien hoefde Kris niet pas na het verlies van haar moeder te vinden.
Hij was er al.
Margriet kende hem.
Margriet zag hoe hij haar dochter gelukkig maakte.
En ze wist dat Celien met hem droomde van een eigen gezin.
Misschien is dát uiteindelijk het mooiste detail
Na het overlijden van een moeder kan niemand die plaats innemen.
Ook Kris niet.
Maar wat hij Celien wel kan geven, is iets anders:
een hand om vast te houden wanneer het gemis ondraaglijk wordt.
Een thuis om naar terug te keren.
En misschien ooit het gezin waarover Celien en haar moeder zo vaak hebben gesproken.
Daarom krijgt één oude uitspraak van Margriet vandaag plots een bijna pijnlijke betekenis.
Ze hoefde niet te weten wat de toekomst zou brengen.
Ze hoefde alleen maar naar haar dochter te kijken.
Celien was gelukkig met Kris.
En voor Margriet was dat genoeg.
Misschien is precies dát het meest ontroerende wat ze haar dochter kon nalaten: de geruststelling dat ze vertrok terwijl ze wist dat Celien haar verdere leven niet helemaal alleen hoefde te dragen.