Celien Hermans en haar partner Kris lijken al lang niet meer bezig met de vraag óf ze samen een toekomst hebben.

Die toekomst is er eigenlijk al.

Ze delen hun leven, bouwen aan stabiliteit en praten openlijk over een kinderwens. In hun huis in Ravels is zelfs al ruimte voorzien voor een kindje. Maar wanneer het gesprek op één andere grote stap komt, wordt het plots veel persoonlijker.

Een huwelijk.

Want hoewel Celien na een eerdere relatiebreuk perfect weet dat een trouwring geen garantie biedt op levenslang geluk, heeft ze de deur naar een tweede huwelijk nooit volledig gesloten.

En juist één uitspraak die ze daar jaren geleden over deed, krijgt na het overlijden van haar moeder Margriet Hermans een bijzonder emotionele lading.

“Ik sluit een tweede huwelijk niet uit”

Celien was eerder al getrouwd. Dat huwelijk liep uiteindelijk stuk, maar opvallend genoeg heeft die ervaring haar niet cynisch gemaakt over liefde of trouwen.

Toen ze enkele jaren geleden samen met mama Margriet over haar relatie met Kris sprak, kwam een mogelijk tweede huwelijk zelfs expliciet ter sprake.

Margriet had daar haar eigen uitgesproken mening over.

Ze vond dat haar dochter niet opnieuw hoefde te trouwen na wat er bij haar eerste huwelijk was gebeurd.

Celien dacht daar net iets anders over.

Ze benadrukte dat ze bij haar eerste huwelijk nog erg jong was en zei vervolgens iets wat veelzeggend blijft:

“Ik sluit een tweede huwelijk niet uit.”

Tegelijk voegde ze eraan toe dat ze ondertussen ook geleerd had dat mensen niet hoeven te trouwen om gelukkig te zijn.

Geen aankondiging dus.

Geen verborgen trouwdatum.

Geen verlovingsring die plots werd bevestigd.

Maar wél een deur die nooit volledig werd dichtgedaan.

En dat maakt de vraag rond Kris plots een stuk interessanter.

Kris is ondertussen veel meer dan “de nieuwe vriend”

Wie hun verhaal al langer volgt, weet dat Kris geen vluchtige liefde is.

Celien en Kris zijn al jaren samen. In 2022 werd al gemeld dat ze toen ongeveer drie jaar een koppel waren en dat Kris iemand was die haar steunde en rust bracht.

In maart 2026 was hun relatie nog altijd stevig verankerd.

Meer zelfs: toen sprak Celien opvallend open over hun gezamenlijke toekomst.

Niet alleen als partners.

Maar mogelijk ook als ouders.

Volgens Celien stonden zij en Kris op dat moment stabieler in het leven en werd er daadwerkelijk gewerkt aan hun kinderwens. In hun woning in Ravels hadden ze zelfs al een kinderkamer voorzien.

En daarmee krijgt de vraag “komt er dan tóch een huwelijk?” plots een heel andere betekenis.

Want dit is niet langer een relatie waarin twee mensen voorzichtig aftasten wat de toekomst zou kunnen brengen.

Ze zijn die toekomst al aan het bouwen.

Eerst een gezin… en daarna misschien een ring?

Celien liet in maart verstaan dat een kindje bijzonder welkom zou zijn.

Ze zei dat zij en Kris stabieler in het leven stonden en voegde daar met een lach aan toe:

“Er wordt aan gewerkt.”

Dat ene zinnetje zegt eigenlijk enorm veel.

Na jaren waarin haar gezondheid, carrière en financiële zekerheid allemaal aandacht vroegen, lijkt Celien steeds duidelijker te weten wat ze privé wil.

Rust.

Stabiliteit.

Een thuis.

En misschien een gezin.

Dat er in hun huis niet één maar zelfs twee kamers vrij zijn, vertelde ze toen eveneens. Maar Celien grapte dat ze het voorlopig rustig wilden houden en met één kindje zouden beginnen.

Het klinkt huiselijk.

Bijna vanzelfsprekend.

Maar precies daardoor stellen fans zich opnieuw die ene vraag:

Als Celien en Kris straks samen ouders worden, volgt dan uiteindelijk toch dat tweede huwelijk?

Mama Margriet had daar ooit een opvallend antwoord op

En dan komt onvermijdelijk Margriet Hermans in beeld.

De band tussen Celien en haar moeder was bijzonder intens.

Ze konden botsen, discussiëren en elkaar stevig van repliek dienen, maar de twee waren tegelijk enorm hecht. In maart vertelde Celien nog dat ze haar moeder soms vier of vijf keer per dag belde, al was het vaak maar kort om iets af te stemmen of bij te praten.

Margriet stierf op 3 juni 2026, op 72-jarige leeftijd.

Daardoor klinkt die oude discussie over een mogelijk tweede huwelijk vandaag onvermijdelijk anders.

Margriet had haar dochter destijds gewaarschuwd:

na één mislukt huwelijk hoefde er volgens haar niet noodzakelijk nog een trouwfeest te komen.

Celien reageerde daar toen met haar typische nuchterheid op.

Ze was bij haar eerste huwelijk nog maar 21.

Ze had er geen spijt van.

En ze wilde de mogelijkheid niet uitsluiten dat ze ooit opnieuw “ja” zou zeggen.

Destijds was dat vooral een luchtig moeder-dochtermoment.

Vandaag voelt het bijna als een klein stukje familiegeschiedenis dat is blijven hangen.

Wat als Kris haar uiteindelijk tóch ten huwelijk vraagt?

Daarover is momenteel niets officieel bevestigd.

Er is geen betrouwbare publieke aankondiging dat Kris Celien ten huwelijk heeft gevraagd, en evenmin is er een trouwdatum bekend.

Maar de voedingsbodem voor speculatie is begrijpelijk.

Ze zijn al jaren samen.

Ze bouwen samen aan een stabiel leven.

Ze denken concreet na over kinderen.

En Celien heeft zelf nooit gezegd dat een tweede huwelijk onmogelijk is.

Integendeel.

Juist daarom zou een aanzoek op termijn niet volledig uit de lucht komen vallen.

De grote vraag is eerder hoe belangrijk het huwelijk voor Celien vandaag nog is.

Want haar eerdere woorden tonen een opvallende tegenstelling.

Aan de ene kant sluit ze trouwen niet uit.

Aan de andere kant heeft ze geleerd dat geluk niet wordt bepaald door een huwelijksakte.

Misschien is dat precies waarom haar relatie met Kris zo anders voelt.

Na haar eerste huwelijk hoeft niets meer “omdat het zo hoort”

Celien trouwde jong.

Haar eerdere huwelijk eindigde uiteindelijk in een breuk. In 2019 werd bekend dat ze na negen jaar samen uit elkaar ging met haar toenmalige echtgenoot.

Zo’n ervaring verandert onvermijdelijk hoe iemand naar relaties kijkt.

De romantische gedachte dat een huwelijk automatisch “voor altijd” betekent, krijgt barsten.

Maar dat betekent niet noodzakelijk dat de wens om ooit opnieuw te trouwen verdwijnt.

Bij Celien lijkt eerder het tegenovergestelde gebeurd te zijn:

het huwelijk is geen doel meer dat koste wat kost gehaald moet worden.

Als het gebeurt, moet het kloppen.

En als het niet gebeurt, hoeft hun relatie daarom niet minder sterk te zijn.

Dat verklaart misschien ook waarom er rond Kris geen haast lijkt te bestaan.

Kris hoeft zelf niet in de schijnwerpers

Ook dat is opvallend.

Kris lijkt niet het type partner te zijn dat voortdurend mee wil surfen op Celiens bekendheid.

Eerder werd al gemeld dat hij haar persoonlijk en professioneel steunt, maar zelf niet noodzakelijk als “de vriend van Celien” in de media wil staan.

Dat contrast is groot.

Celien leeft gedeeltelijk in de openbaarheid.

Optredens, interviews, televisie, sociale media.

Kris lijkt liever wat meer op de achtergrond te blijven.

En misschien is juist die rust een van de redenen waarom hun relatie al zo lang standhoudt.

Margriet zei jaren geleden al dat Kris haar dochter tot rust bracht.

Dat ene detail lijkt vandaag misschien belangrijker dan welk spectaculair huwelijksaanzoek ook.

Hun grootste gezamenlijke stap staat mogelijk al voor de deur

Want terwijl fans speculeren over een ring, zijn Celien en Kris zelf open geweest over iets dat minstens even ingrijpend is.

Een kindje.

Voor Celien is dat geen impulsieve droom.

Ze sprak al eerder over het belang van financiële zekerheid en haar wens om een toekomstig kind alle kansen te kunnen geven. Mede daarom bouwde ze naast haar zangcarrière ook verder aan haar professionele leven buiten de showbusiness.

Ze wil niet alleen moeder worden.

Ze wil er ook klaar voor zijn.

En dat toont misschien beter dan eender welke trouwfoto hoe ernstig zij en Kris over hun toekomst nadenken.

Maar na het verlies van Margriet krijgt “later” een andere betekenis

Het overlijden van Margriet maakt iedere grote toekomstige mijlpaal onvermijdelijk dubbel.

Een kindje.

Een mogelijke verloving.

Misschien ooit een trouwdag.

Het zouden momenten zijn waarop Celien haar moeder waarschijnlijk bijzonder hard zou missen.

Margriet was niet alleen haar moeder, maar ook jarenlang een vaste gesprekspartner in haar leven.

Iemand die advies gaf.

Soms gevraagd.

Waarschijnlijk minstens even vaak ongevraagd.

Zelfs over zoiets persoonlijks als opnieuw trouwen had Margriet een duidelijke mening.

En net daarom is het niet moeilijk voor te stellen dat, mocht Kris ooit op één knie gaan, de herinnering aan die gesprekken heel dichtbij zou komen.

Niet omdat Margriet een huwelijk wilde tegenhouden.

Maar omdat moeder en dochter blijkbaar vrij genoeg met elkaar waren om zelfs daarover openlijk van mening te verschillen.

Zou Celien haar mama’s advies volgen?

Misschien wel.

Maar mogelijk op een andere manier dan Margriet destijds bedoelde.

Margriet zei dat haar dochter niet opnieuw hoefde te trouwen.

Celien antwoordde dat ze een tweede huwelijk niet uitsloot, maar ook wist dat een huwelijk niet noodzakelijk is om gelukkig te zijn.

En eigenlijk liggen die twee standpunten dichter bij elkaar dan ze op het eerste gezicht lijken.

Beiden draaiden ze uiteindelijk om hetzelfde:

Celien hoeft niets te bewijzen.

Niet aan Vlaanderen.

Niet aan haar verleden.

Niet aan een traditie.

Als zij en Kris gelukkig zijn zonder trouwring, is dat genoeg.

En als ze op een dag allebei voelen dat ze die stap wél willen zetten, dan hoeft haar eerdere huwelijk haar daar evenmin van tegen te houden.

De toekomst lijkt in elk geval duidelijk

Of er binnenkort trouwklokken zullen luiden, weten alleen Celien en Kris.

Voorlopig is er geen officiële verloving bekend.

Wat wél vaststaat, is dat hun toekomstplannen veel verder lijken te gaan dan een vrijblijvende relatie.

Ze delen een thuis.

Ze spreken concreet over kinderen.

Ze voelen zich stabieler.

En Celien heeft zelf ooit heel duidelijk gezegd dat een tweede huwelijk voor haar niet uitgesloten is.

Misschien komt er dus ooit een ring.

Misschien ook niet.

Maar na alles wat Celien de afgelopen jaren heeft meegemaakt, lijkt één ding belangrijker dan de vraag of ze ooit opnieuw een witte jurk aantrekt:

met Kris lijkt ze eindelijk niet meer bezig te zijn met hoe liefde eruit hóórt te zien, maar met hoe liefde voor haar moet vóélen.

En juist daarom zou een eventuele volgende stap misschien op een moment komen waarop niemand hem nog verwacht.

Want soms begint een huwelijk niet met een groot plan.

Soms begint het jaren eerder.

Met samen een huis bouwen.

Een kamer vrijhouden voor een kindje.

Elkaar door moeilijke periodes dragen.

En ooit, op een gewone dag, beseffen:

dit is eigenlijk al lang mijn thuis.