💔 Celien Hermans mist haar mama elke dag meer… maar bij dit bijzondere eerbetoon wordt de leegte pas écht voelbaar

Sinds het overlijden van Margriet Hermans is niets nog hetzelfde voor haar dochter Celien. Ze probeert haar leven en carrière opnieuw op te nemen, staat weer op het podium en zingt voor een publiek dat haar met bijzonder veel warmte ontvangt.

Maar achter ieder applaus schuilt hetzelfde pijnlijke besef: de vrouw die vroeger altijd klaarstond om haar na een optreden te bellen, raad te geven of trots te vertellen wat ze ervan vond, is er niet meer.

De eerste weken na een overlijden worden vaak beheerst door ongeloof, praktische zorgen en de vele mensen die steun komen bieden. Pas daarna begint de stilte. En precies in die stilte lijkt het gemis van Margriet voor Celien steeds tastbaarder te worden.

Niet alleen haar mama, maar ook haar grootste vertrouwelinge

De band tussen Celien en Margriet ging veel verder dan die tussen een bekende moeder en haar zingende dochter. Ze deelden jarenlang het podium, maar ook hun twijfels, plannen, dagelijkse verhalen en kleine zorgen.

Margriet was voor Celien een klankbord en een veilige haven. Iemand die haar kon laten lachen wanneer het tegenzat, maar ook eerlijk durfde te zeggen wanneer iets beter kon.

Na Margriets overlijden blijven al die momenten bestaan in herinneringen. Tegelijk worden precies de gewone dingen soms het pijnlijkst: even willen bellen, een foto willen doorsturen of na een optreden automatisch op zoek gaan naar haar reactie.

Dan komt telkens opnieuw het besef dat er geen antwoord meer zal komen.

Margriet wilde dat Celien bleef zingen

Zelfs toen Margriet ernstig ziek was, wilde ze niet dat haar dochter haar carrière volledig stillegde. Ze stond erop dat Celien bleef optreden. Muziek was immers iets wat ze samen deelden en waarin ze elkaar altijd hadden aangemoedigd.

Celien volgde die wens. Tijdens een optreden in Waasmunster droeg ze een nummer op aan haar mama, die toen al vocht tegen een agressieve vorm van kanker. Het werd een bijzonder emotioneel moment, juist omdat Margriet haar dochter had aangemoedigd om door te gaan. TV Oost

Na Margriets overlijden kreeg die beslissing een nog diepere betekenis. Iedere keer dat Celien nu een podium betreedt, draagt ze iets van haar mama met zich mee.

Doorgaan betekent niet dat het verdriet verdwenen is. Soms is blijven zingen juist de enige manier om iemand dichtbij te houden.

Een lied dat plotseling alles veranderde

Tijdens VRT Zomerhit bracht Celien samen met Siska Schoeters, Niels Destadsbader en Zita Wauters het nummer Niets Houdt Me Tegen. Margriet gebruikte dat lied jarenlang als opening van haar bekende talkshow aan zee.

Wat vroeger een vrolijke herkenningsmelodie was, klonk nu als een afscheid.

Voor het publiek was het een mooi eerbetoon aan een geliefde zangeres en televisiepersoonlijkheid. Voor Celien was het veel persoonlijker. Ze zong niet alleen voor het Vlaamse icoon Margriet Hermans, maar voor de vrouw die haar had grootgebracht.

Bij iedere zin voelde haar afwezigheid mee.

Het Radio 2-publiek had bovendien massaal papieren margrietjes gemaakt. Die werden samengebracht in enorme letters die samen de naam MARGriet vormden. Toen Celien het kunstwerk zag, was ze zichtbaar geraakt. TV-Visie

Duizenden mensen wilden tonen dat Margriet niet vergeten wordt. Dat moet troostend zijn geweest, maar waarschijnlijk ook bijzonder confronterend: heel Vlaanderen miste een artieste, terwijl Celien haar mama moest missen.

Haar laatste momenten blijven bij Celien

Celien sprak eerder openhartig over de laatste periode met haar moeder. Zelfs tijdens die moeilijke momenten bleef Margriet volgens haar liefde tonen. “Zelfs toen liet je nog je liefde blijken”, schreef ze over haar mama. Het Nieuwsblad

Het zijn herinneringen die tegelijk kostbaar en pijnlijk zijn.

Ze vormen het bewijs van een liefde die tot het einde aanwezig bleef. Maar ze brengen Celien ook telkens terug naar het moment waarop ze afscheid moest nemen van iemand van wie ze eigenlijk nog helemaal niet klaar was om afscheid te nemen.

Rouw verdwijnt niet wanneer de bloemen verwelken of de herdenkingsdienst voorbij is. Het verdriet verandert van vorm. Soms blijft het stil op de achtergrond, om vervolgens onverwacht terug te keren door een lied, een foto of een vertrouwde lach.

Overal duikt Margriet opnieuw op

Ook buiten het podium blijft Margriet zichtbaar aanwezig.

In Middelkerke werd een zaal naar haar vernoemd. Aan de pier in Blankenberge verscheen het bloemenkunstwerk met duizenden margrietjes. In haar geboortestad Turnhout werd een grote muurschildering onthuld waarop Margriet staat afgebeeld zoals Vlaanderen haar kende: met haar brede, aanstekelijke lach.

Naast het portret staan de woorden: Voor altijd in ons hartje.

De muurschildering is bedoeld als een blijvend eerbetoon aan de zangeres, presentatrice en voormalige politica die in juni op 72-jarige leeftijd overleed na een korte strijd tegen kanker. RTV

Voor Celien moeten zulke initiatieven dubbel voelen. Ze tonen hoeveel haar mama voor anderen betekende en hoe diep ze geliefd was. Maar ieder nieuw eerbetoon bevestigt ook opnieuw dat Margriet niet meer zal terugkomen.

Een dochter die haar mama blijft meenemen

Celien probeert vooruit te gaan, maar ze hoeft haar moeder daarvoor niet achter te laten.

Margriet leeft verder in de liedjes die Celien zingt, in de verhalen die ze vertelt en in de humor waarmee ze moeilijke momenten probeert te dragen. Ze leeft verder in iedere foto, in de herinneringen van het publiek en in de warme reacties die Celien na elk eerbetoon ontvangt.

Toch kan geen enkel kunstwerk, applaus of lied de leegte volledig vullen.

Want wanneer de lichten op het podium doven en het publiek naar huis gaat, blijft Celien achter met het gemis van een dochter. Niet van een televisie-icoon. Niet van een bekende zangeres.

Gewoon van haar mama.

En misschien wordt dat gemis niet iedere dag kleiner. Misschien leert Celien alleen steeds beter hoe ze Margriet op een andere manier bij zich kan blijven dragen.