“Elke onthulling bracht alleen maar meer mysterie…” – De seizoensfinale van Thuis laat kijkers compleet verbijsterd achter

Telkens als Bram Verbruggen dezer dagen die zorgelijke frons van ’m in stelling brengt, moet ik eraan denken hoe de misdaadstatistieken aangaande geweldpleging en doodslag altijd weer een merkwaardige hausse kennen tijdens hittegolven. Nóg een reden om ramen en deuren gesloten te houden. Het causale verband tussen hitte en misdaad ligt voor het grijpen, maar deze zomer denk ik eigenlijk dat er sprake is van een omkering: volgens mij hebben de temperaturen zich de laatste weken louter aangepast aan de beangstigende misdaadgolf die in ‘Thuis’ al veel langer van kracht is.

Als personage ben je je leven in die reeks nooit zeker. Het is nu eenmaal een onomstotelijke statistische waarheid dat ‘Thuis’ in de laatste lentedagen vaker een whodunnit is dan een betrouwbare dwarsdoorsnee van het leven. Maar de laatste tijd vond ik de soap toch wel een bijzonder macaber uitzicht hebben. Bleef ik er al eens bij hangen, meestal om bij te trekken van de verhaallijnen van ‘Het journaal’, dan werd me aan de hand van het schrikbarende aantal gekneusde aangezichten telkens weer ingeprent dat ik nu ook niet zóveel beter af was in de naamloze agglomeratie waarin ‘Thuis’ zich sinds jaar en dag ontvouwt.

In de laatste week moest de fieselemie van Femke eraan geloven. Zij was bewusteloos aangetroffen op de vloer van de Withoeve, waar ze overmeesterd was door de gezichtsloze serieverkrachter die het voorbije seizoen naar zijn hand had gezet. Doorgaans stak die hand daarbij in een latex handschoen, opdat je als kijker al die anonieme wandaden toch vlotjes met elkaar in verband zou kunnen brengen. Ik weet ondertussen wel zeker dat er tal van plekken bestaan waar het bij nader inzien beter is dan ‘Thuis’. Vooral als vrouw heb je het er niet onder de markt: inzake seksueel geweld benadert deze soap bijwijlen bepaalde oorlogsgebieden in Centraal-Afrika.

Met de seizoensfinale in het verschiet werd er nogal opzichtig aan verdachtmaking gedaan in de richting van Niels Destadsbader. Je moest op voorhand wel twijfelen aan zijn Cody du Bois als serieverkrachter, ook al bleek Cody gaandeweg over wapentuig te beschikken en had je ’m kort voor de ontknoping nog een lijstje zien bijwerken van alle slachtoffers die de voorbije maanden gevallen waren in ‘Thuis’. Hoewel geneesheer van beroep beschikte Cody toch over een voor een leek als ik perfect leesbaar handschrift: misschien vond ik dat nog wel het ongeloofwaardigste aan deze ontknoping.

Gewapend met een jachtgeweer begaf Cody zich naar de woonst van Brik, die andere zorgkundige linkmichel die nét voor de grote onlusten z’n intrede had gedaan. Veel voorsprong had Cody niet: hij werd op de hielen gezeten door drie stuks flik – waarmee de hele politiemacht van ‘Thuis’ gemobiliseerd was. De één hield de ander onder schot, er kwam een worsteling van, maar uiteindelijk viel de arm der wet toch net op tijd binnen. Dat Cody een gedetailleerde routebeschrijving had achtergelaten tijdens het beramen van zijn gewapende overval, had het politieonderzoek natuurlijk flink bespoedigd. Het Bende-onderzoek had er ook wonderwel bij gevaren.

Terwijl de aftiteling liep, zagen we Christine alsnog hevig bloedend op de grond liggen na een mep op het achterhoofd, haar toegebracht door – jawel – een latex handschoen. Eigenlijk wisten we dus nog minder dan daarvoor. Zo hoort het, denk ik.