‘Thuis’- en ‘Familie’-actrice Mia Grijp (72) maakt al 30 jaar theater met kansarmen: “Veel politici zijn fan van ons… en dan volgt die ‘maar’”
Actrice Mia Grijp (72) werkt al dertig jaar lang in haar vzw Sering met kansarmen. Ze maakt samen met hen theatervoorstellingen in Borgerhout. © Klaas De Scheirder / Sering vzw
Mia Grijp – Ster van ‘Thuis’ en ‘Familie’ onthult de waarheid achter de schermen: “30 jaar werken met daklozen, psychiatrische patiënten, slachtoffers van mensenhandel… en toch door de politiek genegeerd worden”
Hoewel Mia Grijp inmiddels 72 is, blijft ze zich onvermoeibaar inzetten voor een bijzonder menselijke missie: theater maken met mensen aan de rand van de samenleving. Bij Sering vzw, een non-profitorganisatie in Borgerhout, heeft Mia meer dan 30 jaar van haar leven gewijd aan het begeleiden van daklozen, psychiatrische patiënten, slachtoffers van mensenhandel en migranten – hen omvormen tot acteurs, hun stem een podium geven en hen laten schitteren onder het theaterlicht.
“Wij doen dit niet om geprezen te worden,” deelt ze bescheiden. “Maar om waarde te geven aan mensen die vaak vergeten worden. Ik heb ze zien veranderen: ze worden zelfverzekerder, voelen zich meer verbonden en krijgen echte kansen om door te stromen naar het professionele theater.”
Maar het werk verloopt lang niet altijd vlekkeloos. Gebrek aan financiering, onduidelijk beleid en het ontbreken van politieke prioriteit duwen Sering vzw naar de rand van het bestaan. “Politici zeggen altijd: ‘We vinden jullie project geweldig, het is zo betekenisvol… maar.’ En dat ‘maar’ is precies het gevaarlijke. Dat gaat meestal gepaard met budgetkortingen of loze beloftes,” zegt ze verontwaardigd.
Gelukkig heeft haar acteerwerk in VTM-series haar ooit een kleine spaarpot opgeleverd waarmee ze het project mede kon ondersteunen. “Ik ben niet rijk geworden van acteren, maar het heeft me tenminste geholpen om niet op te geven.”
De unieke combinatie van kunst en mededogen heeft Mia’s theater tot een helende plek gemaakt – niet alleen voor de spelers, maar ook voor het publiek. Mensen die ooit op straat leefden of hun richting in het leven kwijt waren, staan nu op het podium en laten hun stem horen. “Dat is waardevoller dan een toelating tot een professionele theaterschool,” zegt ze.
