“De leegte blijft” – Voor Hugo Sigal blijft de eindejaarsperiode een stille strijd zonder Nicole
💔 “De leegte blijft” – Voor Hugo Sigal blijft de eindejaarsperiode een stille strijd zonder Nicole
Voor Hugo Sigal is de eindejaarsperiode al lang geen onbezorgde tijd meer. Al meer dan anderhalf jaar moet hij zijn leven verderzetten zonder Nicole, zijn grote liefde, zijn vaste anker, de vrouw met wie hij decennialang kerst, winteravonden en kleine tradities deelde. Wat voor velen een warme, feestelijke periode is, voelt voor hem vooral als een confronterende herinnering aan wat er niet meer is.
In een openhartig gesprek vertelt Hugo hoe hij probeert om met dat gemis om te gaan — voorzichtig, stap voor stap, zonder grote woorden.
🌨️ Herinneringen die niet vervagen
De herinneringen aan Nicole zijn nooit ver weg, zeker niet in deze tijd van het jaar. Hugo blikt terug op momenten die nog steeds haarscherp in zijn geheugen gegrift staan.
“In 2016 deed ik samen met mijn inmiddels overleden echtgenote Nicole mee aan de eerste Winterrevue,” vertelt hij. “Maar toen begon ze al moeite te krijgen met het onthouden van teksten.”
Het was het begin van een moeilijke periode, waarin zorgen langzaam binnenslopen — maar de liefde nooit afnam. Nicole bleef zijn prioriteit, zijn partner, zijn thuis.
Toen Hugo in 2023 opnieuw deelnam aan de Winterrevue, stond hij er voor het eerst alleen. Of toch niet helemaal.
“Ik zong een duet met haar,” zegt hij zacht. “Nicole zat als hologram in de show. De eerste keer dat ik dat zag… dat was zó emotioneel. Het voelde alsof ze even weer bij mij was.”
Een moment dat zowel troostend als hartverscheurend was.
🎭 Waarom werken hem overeind houdt
Kerst was voor Hugo en Nicole altijd een warme, intieme periode. Geen grote drukte, geen show — gewoon samen zijn.
“De laatste jaren vierden we kerst gezellig thuis en bij de familie,” vertelt hij. “Dat was genoeg.”
Nu zoekt Hugo bewust naar manieren om de stilte niet te luid te laten worden. En opvallend genoeg vindt hij die in… werk.
“Ik ben blij dat ik op die dagen kan werken,” zegt hij eerlijk. “Zo kan ik mijn gedachten verzetten.”
Deze winter staat hij opnieuw op het podium van ’t Witte Paard in Blankenberge, een plek die voor hem en Nicole een bijzondere betekenis had. Die combinatie van herinnering en afleiding helpt hem om vooruit te blijven kijken.
“Het is beter dan thuis te zitten,” geeft hij toe. “Want dan begin ik te piekeren. Dan denk ik terug aan Colleke… en dat is niet zo plezant.”
🕯️ Kleine momenten van warmte
Toch hoeft Hugo de feestdagen niet volledig alleen door te brengen. Op kerstavond is hij uitgenodigd bij één van zijn petekinderen — een klein gebaar, maar van onschatbare waarde.
“Dat doet deugd,” zegt hij. “Zo’n beetje nabijheid maakt echt een verschil.”
Het zijn die kleine momenten die voorkomen dat het gemis hem volledig overspoelt. Geen groot feest, geen luid lawaai — maar menselijke warmte, precies wat hij nu nodig heeft.
🏠 Een nieuw hoofdstuk in Antwerpen
In de lente zal Hugo verhuizen van Wemmel terug naar Antwerpen. Geen impulsieve beslissing, maar een bewuste stap vooruit.
Antwerpen is een stad vol herinneringen aan Nicole, maar tegelijk voelt ze voor hem vertrouwd — als een plek waar hij opnieuw dichter bij zijn eigen wereld kan komen.
“Het is een nieuw begin,” zegt hij voorzichtig. “Hoe klein ook.”
Hij weet dat het verdriet nooit helemaal zal verdwijnen. Maar hij probeert ruimte te maken voor rust, voor aanvaarding, voor een leven waarin herinneringen mogen bestaan zonder hem volledig te verlammen.
