“Van womanizer tot DM-magnet: Kürt Rogiers over verleiding, typecasting en ongemakkelijke complimenten”

Jaren geleden werd Kürt Rogiers — in zijn Costa-periode — tot “knapste Nederlander” gekroond. En wie zijn carrière bekijkt, ziet één constante: hij wordt opvallend vaak gecast als womanizer. Charmant? Zeker. Maar hoe voelt het om al die jaren dezelfde “verleider” te spelen, terwijl de wereld — én het fancontact — intussen compleet veranderden?

Het imago dat blijft plakken

Rogiers kan erom lachen, maar het zegt iets over hoe hard een televisielabel kan kleven. De glimlach, de energie, de nonchalante flair: het werkt op scherm, dus krijgt hij die rollen opnieuw en opnieuw. Het nadeel? De man achter het imago raakt soms ondergesneeuwd. Toch nuanceert hij: het is een professioneel jasje dat hij met plezier aantrekt — zolang het niet verward wordt met de persoon.

De blikken van vroeger vs. de DM’s van nu

Krijgt hij nog dezelfde aandacht als toen? “De zaadvragende ogen van vroeger? Die zie ik niet meer vaak,” grapt Rogiers in Het Laatste Nieuws. De flirterige blikken in het wild hebben plaatsgemaakt voor digitale signalen.
Hoe dat gaat? Het begint onschuldig:

“Mijn vriendin is een grote fan en wordt 40. Zou je iets willen inlezen voor haar?”
Kürt doet het soms met plezier. Er volgt een vriendelijk bedankje. En dan — soms — de twist:
“Als je eens in de buurt bent, laat maar weten. Kusje.”
“En dan denk ik: lap, ik ben er wéér in getrapt,” lacht hij. Aandacht anno 2025: minder oogcontact, meer inbox.

De meest onverwachte ‘fan’

Niet alle complimenten komen van de verwachte hoek. Op een Nederlandse set liet een mannelijke medewerker zich ontvallen dat hij Rogiers — “die hete Belg” — vroeger in gedachten had bij… bepaalde handelingen. Rogiers:

“Op zo’n moment weet ik toch even niet wat gezegd.”
Het is ontwapenend én tekenend: aantrekkingskracht is niet te sturen, en het publiek allang niet meer in één vakje te duwen.

Tussen personage en persoon

Wat leer je na jaren als “womanizer” gecast te worden? Dat verleiding op scherm vooral ambacht is: timing, spelplezier, chemie met tegenspelers. Daarbuiten draait het om grenzen, respect en context. Rogiers’ openheid over DM’s en rare momenten toont precies dat evenwicht: humor om te relativeren, ruggengraat om te begrenzen.

Waarom dit blijft boeien

• Typecasting werkt — tot het schuurt. Rogiers bewijst dat je een label kan dragen zonder erdoor gevangen te worden.

• Fancontact is verschoven van foyer naar feed. Hij gaat er sportief mee om, maar houdt het proper.

• Kwetsbaarheid verkoopt ook. Juist die ongemakkelijke anekdotes maken hem menselijker dan eender welke vrouwenmagneet-rol.