“In het ziekenhuis zeiden ze dat het gedaan was”

“Het gaat, min of meer. Soms wel, soms niet.” Ze zegt het met een klein stemmetje, in de vertrouwde setting van Jan en alleman, het café van Jan Van den Bossche in Familie. Hier heeft Eric Goens afgesproken met Annie ‘de bomma’ Geeraerts, en wil zij vertellen over het plotse overlijden van haar grote liefde Paul. “Het is spijtig”, klinkt het stilletjes. “We hebben veel gelachen, hij had humor. Het is mooi geweest, en dat is het voornaamste. Daar kan ik me aan optrekken. En zoals ze in Antwerpen zeggen: mooie liedjes duren niet lang, en zo is het.”

Op 8 februari bracht de actrice nog een hartverwarmende ode aan Paul op de Kastaars. “Hij zit thuis te kijken”, vertelde Annie toen. Waarop ze een kus naar de camera wierp, en elke kijker vertederd werd door zoveel liefdesgeluk. “Ik wist dat niet, maar het kwam spontaan”, klonk het. “Ik zweefde, maar hij ook. Toen ik thuiskwam, zei hij meteen: ‘ik ben fier op u’.”

Een maand later ging het echter plots heel erg mis. Een ongelukkige val werd Paul – die aan een ruggenmergaandoening leed – fataal, en eind maart werd hij in intieme kring begraven. “Ik zag zijn overlijden niet aankomen”, aldus Annie. “Hij was gevallen, voor de zoveelste keer. Hij kon bijna niet meer gaan, en rechtstaan ook niet. En door een eerdere val had hij zijn schouder gebroken, maar dat wisten ze dus niet. De dag erna viel hij nog eens, en drong ik erop aan dat hij naar het ziekenhuis moest. Daar hebben ze vastgesteld dat hij zijn schouder gebroken had… Ik was die dag ’s avonds om half zeven bij hem, en hij was toen onrustig. Hij vertelde dingen die niet klopten, maar dat kwam door de medicatie. Maar dan moet je daar rond acht uur buiten, dus dat was heel kort. ’s Ochtends kreeg ik dan bericht van mijn dochter: ‘Moeke, het is niet goed met Paul.’ Achteraf zijn we direct naar het ziekenhuis gegaan, en daar hebben ze gezegd dat het gedaan was.”

“Voordien hadden ze gezegd: ‘meneer, het gaat niet goed met u’”, aldus Annie nog tegen Eric. “’Moeten we stoppen, of moeten we verder gaan?’ Hij zei: ‘Ik wil leven’. En ze verzorgden hem verder, en hij is uitgegaan zoals een lichtje. Ik heb niet bewust afscheid kunnen nemen, en dat is spijtig. Maar ja, ik trek me nu op aan het feit dat hij geen pijn meer heeft en dat het goed gaat met hem.”

Dezelfde buurt

Annie en Paul woonden eerder een half leven in dezelfde buurt in Deurne, zonder dat ze het van elkaar wisten. “Ik ging daar in 1954 wonen omdat onderwijzers zoals mijn toenmalige man (die ziek werd en in 2007 overleed, red.) toen nog in de buurt van hun school moesten wonen”, vertelde Annie in een interview met deze krant.

Ook Paul was veertig jaar lang gelukkig getrouwd. Hij moest afscheid nemen van zijn toenmalige vrouw nadat ze op haar 59ste kanker kreeg. Paul bleef daarna veertien jaar alleen. Tot een gedeelde tramrit daar anders over besliste. “Op de tram zat wel vaker dezelfde man die knikte”, aldus Annie. “Op de laatste dag van het seizoen bleven enkel hij en ik over aan de laatste halte, en sprak hij me aan: ‘Mevrouw, mag ik u naar huis begeleiden?’ Ik was gecharméérd, natuurlijk.”

In 2016, toen ze 90 werd, kreeg de actrice een kaartje in de bus. Niet van een fan, maar wel van ‘dié Paul vanop de tram’. Vlinders waren het toen nog niet, zo vertelde ze. Die kwamen er niet veel later wel, en vanaf dan waren de twee onafscheidelijk.